Hoornschacht

Bij ankylosauriërs vormen osteodermen en mogelijke stekels echter altijd één geheel en de putjes zijn in feite verankeringen voor de hoornschacht van de osteoderm.

Bij de meer achterste osteodermen is de bedekking onvolledig en dat laat zien dat de oppervlaktestructuur van de hoornschacht niet overeenkomt met die van het bot want dat is veel gladder.

De beenkern werd bij het levende dier vermoedelijk nog verlengd door een hoornschacht.

De voet toont het afgietsel van een spitse teenklauw inclusief hoornschacht die de beenkern met de helft verlengt.

De voorkant van de mandibula is licht omlaag gebogen en heeft een bolle snijrand, die, getuige de vele putjes die wijzen op een hoornschacht, bij leven voorzien was van een ondersnavel.

Door de buiging kon de bek niet goed gesloten worden, tenzij een hoornschacht de ruimte opvulde.

Een niet uniek maar opvallend kenmerk is dat het zijoppervlak van de snuitkam groeven en structuren toont die aderen bevat kunnen hebben, als voeding van een hoornschacht.

Inclusief hoornschacht moet deze een lengte over de buitenste kromming van zo'n dertig centimeter bezeten hebben.

De hoornschacht zou de kromming hebben voortgezet.

De resulterende richel zou de basis kunnen zijn geweest van de hoornschacht.

Bij het levende dier was dat vermoedelijk verder vergroot door een hoornschacht en wellicht fel gekleurd om een dreigend signaal te geven aan soortgenoten.

De "bloedgroeven" van beide zijden — die in feite dienden om de hoornschacht beter te verankeren — zijn beid even diep maar de buitenste is hoger gelegen.

De bovenste helft van de stekels is bedekt door diepe adergroeven wat duidt op de aanwezigheid van een hoornschacht die de lengte op wel een halve meter gebracht kan hebben.

Met verlengende hoornschacht kan deze wel een meter lang geworden zijn.

Precies op dit punt begint bij oudere exemplaren de bovenkant van de wenkbrauwhoorn meer naar buiten te draaien, een teken dat daar een hoornschacht begon.