Horatius

Het gens stierf in de 5e eeuw v.Chr. uit, latere dragers van het nomen Horatius zijn geen afstammelingen van de oude patricische gens, zoals de dichter Horatius.

Daarentegen gaat Horatius uitvoerig in op het drama, een genre dat in Horatius' tijd juist over zijn hoogtepunt heen was.

Julius Florus in de brieven van Horatius De derde brief van het eerste en de tweede van het tweede boek van Horatius’ Epistulae zijn aan hem gericht.

Van Dolen, 54 Publiek Het betreft een echte, zij het literaire, brief van Horatius aan de zonen van Piso, een vriend van Horatius wiens zonen zich op de dichtkunst wilden toeleggen.

Na tienvoudige herhaling zal het nog bevallen (Horatius, Romeins dichter 65 v.C. - 8 v.C).

Bij Horatius staat "irasci celerem tamen ut placabilis essem" als beschrijving van zijn eigen karakter in een brief 1:20:25.

Dat Horatius zijn aanleg op prijs stelt, dat hij hem als redenaar of pleitbezorger of dichter een even gelukkige uitslag voorspelt, blijkt duidelijk uit de brief in het eerste boek.

De Soracte-ode is een gedicht waarin Horatius een zekere Thaliarchus aanspoort om bij de dag te leven en ervan te genieten.

De ware meesters weten te bereiken 'dat haer geheele werk eenwezich is, gelijk Clio uit Horatius leert.

Een van zijn leraren aldaar was de Horatius-uitgever Adolph Kießling.

Hoewel de Oden doorgaans als zuiver literaire werken werden beschouwd, heeft de Horatius-specialist Lyons onlangs aanwijzingen gevonden dat deze gedichten voor opvoeringen bedoeld waren, als een Latijnse interpretatie van het Griekse lyrische lied.

Horatius bluft dat hij Exegi monumentum aere perennius (Ik heb een gedenkteken opgericht dat duurzamer is dan brons).

Horatius verwijt Plautus dat er een gebrek aan samenhang is in zijn stukken.

Horatius was klein en dik, zoals hij zichzelf in zijn satiren beschrijft, en door Augustus in een brief: "Onysius bracht mij jouw boekje.

In 1879 ontving hij een eerste prijs voor zijn bas-reliëf ‘Horatius ontmoet zijn zuster Camille’.

In de jaren 1930 publiceerde hij Horatius zangen waarvan verschillende drukken verschenen.

In zijn werk is Horatius veel beïnvloed door Griekse voorbeelden (vooral door archaïsche dichters zoals Archilochus van Paros, Alcaeus van Mytilene en Sappho van Lesbos).

Om deze reden schreef hij Quintus Horatius Flakkus Dichtkunst (1677) en de verhandeling Gebruik en misbruik des toneels (1681) in rijm.

Overigens komt ook het begrip symbool in de literaire kritiek bij Aristoteles, Horatius, Quintilianus en zo meer zelden voor.

Pomponius Porphyrion noemt haar incerta specie ("van onzekere natuur") in zijn commentaren op Horatius.