Horridus in een zin

Jetten een baardagaam en Orwelgron een moloch horridus?

De alternatieve hypothese van Horner, dat Torosaurus de directe voorouder geweest was van Triceratops horridus, kan dus onderbouwd worden door een scenario waarin de kraag verkleinde en verdikte voor een wendbaarder en krachtiger gevecht.

Een studie uit 2014 concludeerde dat T. horridus stratigrafisch gescheiden was van T. prorsus, dus systematisch in oudere lagen gevonden werd.

Hij hernoemde daarom de premaxillaire tanden tot Aublysodon horridus.

In 2005 nam Sereno deze definitie over maar voegde er de volledige soortnamen aan toe: Centrosaurus apertus en Triceratops horridus.

In 2013 werd de vondst daarvan gemeld in een wenkbrauwhoorn van Triceratops horridus opgegraven in Montana.

Hij is een wandelende encyclopedie als het gaat om deze dinosoort (Triceratops horridus).

In 2005 verbeterde Sereno zijn definitie door ook de soortnamen te geven: Triceratops horridus en Psittacosaurus mongoliensis.

Anepisceptus horridus is een rechtvleugelig insect uit de familie sabelsprinkhanen (Tettigoniidae).

Botryllus horridus is een zakpijpensoort uit de familie van de Styelidae.

Cheiraster (Christopheraster) horridus werd in 1906 beschreven door Fisher.

Daartegen spreekt echter dat volgens onderzoek door Horner T. horridus en T. prorsus nooit in dezelfde lagen voorkomen.

De ene bestond uit het T. horridus-type met kortere hoge hoorns, de andere tot het T. prorsus-type met meer naar voren buigende hoorns, een langere neushoorn, een kortere snuit en een korter nekschild; tot het laatste behoorde ook T. brevicornus.

Hypselognathus horridus is een straalvinnige vissensoort uit de familie van zeenaalden en zeepaardjes (Syngnathidae).

In 2005 gaf Paul Sereno de eerste exacte definitie als klade : de groep bestaande uit Psittacosaurus mongoliensis en alle soorten nauwer verwant aan Psittacosaurus dan aan Triceratops horridus.

Nedoceratops bleek geen aannemelijke tussenvorm tussen Torosaurus en Triceratops horridus.

Omdat Copes keuze prioriteit had, was Aublysodon mirandus in 1868, zoals Cope zelf niet naliet te beklemtonen, een jonger synoniem van Deinodon horridus.

Ostrom gaf T. horridus een variabele hoornstand Hoewel er tegenwoordig veel meer materiaal bekend is dan in Marsh zijn tijd, is het aantal erkende soorten juist sterk teruggelopen.

Paul suggereerde dat Eotriceratops de directe voorouder was van Triceratops horridus.

T. prorsus wijkt in minstens drie eigenschappen van T. horridus af: de zijkant van het squamosum is boller; de opgaande tak van de praemaxilla is verticaal gericht; de neushoorn is langwerpig.