Howlin in een zin

Als je het zou vergelijken met pizza dan zijn Muddy Waters, Howlin' Wolf, Robert Johnson, Elmore James etc. de authentieke Italiaanse pizza en de Stones Domino's pizza.

De muziek van zwarte Blues muzikanten als Howlin' Wolf en Muddy Waters werd niet op de radio gedraaid maar wel de slappe covers van talentloze blanke bandjes en zangers.

Wanneer je favoriete klanken je oren binnendringen, zorgt dit volgens Howlin voor een gevoel van controle.

Om te dragen in jouw luie zetel of aan je bureau tijdens een videovergadering: de comfortabele creaties van Howlin’, het Belgische label van de Antwerpse broers Jan en Patrick Olyslager.

Howlin' Wind en het navolgende album Heat Treatment (1976) werden ondanks lof en erkenning door de critici commerciële miskleunen.

Hun inspiratie vinden ze bij bands als The Rolling Stones, The Yardbirds, Dr. Feelgood en zangers als Bo Diddley en Howlin' Wolf.

Daardoor had Howlin’ Wolf ruimte om in de jaren 1950 alsnog een onderwijscertificaat op high school-niveau te halen.

Hij inspireerde talloze muzieklegenden na hem, van wie Eric Clapton – die Howlin’ Wolf veelvuldig coverde – een van de grootste namen was.

In een van zijn songs voorspelde Howlin’ Wolf de komst van een zwarte president, een ‘profetie’ die in 2009 uitkwam met Barack Obama.

Als het publiek in het uitgebeende ‘Howlin’ for You’ springend het universele refrein („DA-DA-DA-DA-DA!”) meebrult, weet je: dit is de in elkaar versmolten Siamese tweeling die de blues komt redden van de vergetelheid.

Uiteraard vervolgt ieder zijn eigen muzikale carriere in o.a. Deep and the Dudes, Howlin' Stone en The Backtracks.

Vijftien jaar Howlin’ Bill in kapel Heuvels “Mijn vader in de cel was erger dan de dood van mijn moeder” Wie wordt het Clubhart van Schoten?

Vijftien jaar Howlin’ Bill in kapel Heuvels Wie wordt het Clubhart van Kapellen?

Tijdens zijn 50-jaar lange loopbaan heeft de in Texas geboren musicus gespeeld met artiesten z.a. T-Bone Walker, Muddy Waters, Howlin’ Wolf, Sonny Boy Williamson, John Lee Hooker, Magic Sam, Lowell Fulson, Otis Spann en James Cotton.

Bij Dick Taylor thuis luisterde Mick naar Muddy Waters, Jimmy Reed en Howlin’ Wolf, de giganten van de stadsblues.

Een perfect optreden van de Howlin’Bill Band!

Perfect voor de sound van The Howlin', die soul, blues en indie combineert tot een geheel eigen sound, overgoten met een flinke dosis rauwe verleiding.

Een journalist van het Amerikaanse muziekblad Billboard was enthousiaster en schreef hierover in januari 1961 het volgende: "Howlin' Wolf wraps up a primitive blues chant in solid, emotional delivery".

Ze halen inspiratie uit oude en hedendaagse (blues-) muziek en hebben ook geluisterd naar Howlin’ Wolf, Lester Butler, Stevie Ray en Jimmie Vaughan, The Hoax en de Twentse labelgenoot Cuban Heels.

Hij speelde nog mee op een album van Graham Parker, Howlin' wind uit 1972.