Huidafdrukken in een zin

Huidafdrukken Bij de linkerschouder van het holotype zijn verschillende huidafdrukken of natuurlijke huidafgietsels aangetroffen.

Bij de Noord-Amerikaanse dinosauriërs uit het Maastrichtien komen huidafdrukken eenendertig keer meer voor bij hadrosauriden dan bij enige andere groep.

De exemplaren van Beipiaosaurus zijn daarin geen uitzondering en bewaren delen van het verenkleed, huidafdrukken en wellicht zelfs bloedcellen.

De weke delen zijn niet slechts als huidafdrukken bewaard maar als natuurlijke opvullingen van de holte waaruit de oorspronkelijke weefsels verdwenen zijn.

Het bestaat uit een schedeldak, stukken van de onderkaken, tien ribben, een sacrum, een staart inclusief staartknots, delen van het bekken, een linker vierde middenhandsbeen, een rechterspaakbeen, een linkerachterpoot, beenschubben en huidafdrukken.

Het bewaart ook wat huidafdrukken.

Het exemplaar is echter nog grotendeels ongeprepareerd in drie grote steenblokken om de huidafdrukken niet te beschadigen.

Het gaat om een erg volledig skelet met schedel dat ook huidafdrukken bewaart.

Het ging om delen van een schedel, stukken van minstens twee skeletten en huidafdrukken.

Van de buitenkant van de dijen zijn geen huidafdrukken bewaard gebleven.

Toch zat de ontdekking er ook aan te komen, denkt hij: 'Bewaard gebleven weke delen staan de laatste jaren in de belangstelling: denk bijvoorbeeld aan versteende huidafdrukken, of aan fossielen die een hint geven van de ligging van organen.

Van de huid is iets bekend door huidafdrukken.

Juravenator is vooral in het nieuws gekomen omdat zijn huidafdrukken schubben lieten zien.

Bij het stuk staart werden naast de huidafdrukken ook de afdrukken van pezen op de doornuitsteeksels teruggevonden alsmede van een kam van zacht weefsel.

De huidafdrukken tonen vele plooien.

Later zijn nog meer fossielen gevonden waaronder een zeer volledig exemplaar met huidafdrukken.