Huidflappen

Naast diverse octopussoorten stamt ook de vampierinktvis – een inktvis met vleermuisvleugelachtige huidflappen tussen zijn armen – van deze soort af.

Haar volgers noemen de getoonde ingreep, waarbij onder plaatselijke verdoving huidflappen naar achteren worden getrokken, te walgelijk voor woorden.

Dankzij zijn huidflappen, kleur en vlekkenpatroon valt hij tussen het Sargassowier niet op en is beschermd tegen roofdieren.

De huidflappen zijn hard en stekelig en die op de staartwortel zijn het grootst.

De ongeveer 30 cm lange hagedissen zweefden door middel van verstevigde huidflappen aan de flanken.

De schildpad heeft een zeer opmerkelijk uiterlijk door de lange nek, kleine kop, het bulterige schild en de vlezige huidflappen aan de kop en de nek.

De shar-pei heeft veel rimpels en huidflappen op de kop, schoft en staartaanzet en zeer kleine aanliggende oren.

Een opvallende uiterlijk kenmerk van de soort zijn huidflappen aan de randen van de poten.

Het lichaam van de gekko lijkt door de ovalere vorm van de huidflappen totaal niet meer op dat van een hagedis.

In 1951 suggereerde E.C. Olson dat de hoorns huidflappen hadden kunnen ondersteunen die het dier konden helpen bij een glijdende of pijlstaartrogachtige voortbeweging.

Sommige soorten gaan volledig in hun omgeving op door huidflappen op kop en rug, bladrand-achtige rugkammen of nerf-achtige lichaamspatronen.

De relatief grote huidflappen dienen in de eerste plaats voor de camouflage, waardoor veel predatoren het dier over het hoofd zien.

De huidflappen dienen niet om mee te zweven; daar zijn ze te klein voor, waarschijnlijk kan de staart wel als roer worden gebruikt bij het springen, maar harde bewijzen ontbreken.

De tenen hebben kleine lamellae (hechtkussentjes) en huidflappen over de tenen.

Dit zijn stevige leerachtige huidflappen waar afhankelijk van de soort en positie ook nog botstructuren inzitten.

De verschillende soorten staan aan de ene kant bekend als 'saai', ze hebben geen spectaculaire aanpassingen als huidflappen of vreemde vormen.

Deze soort klimt veel, en hoewel de hielen huidflappen hebben dienen deze alleen ter camouflage en niet om te kunnen zweven, zoals de vliegende kikker (Rhacophorus reinwardtii).

Ook kan de hagedis snel langs de bomen omhoog rennen, de huidflappen zijn dan opgevouwen.

Over de rug liep een kam van rechthoekige huidflappen.

Uiterlijke kenmerken Deze soort lijkt een beetje op de matamata (Chelus fimbriatus) vanwege het platte en soms wat puntige schild, maar heeft een veel langere nek en minder camouflerende huidflappen.