Hulke

Carpenter meldde daarbij dat hij alsnog de publicatie gevonden had waarin, door Hulke in 1882, I. mantellii de typesoort gemaakt was zodat achteraf geconcludeerd moest worden dat de beslissing gebaseerd was op een dwaling over de status van I. anglicus.

Hulke dacht nog ten onrechte dat het afkomstig was uit de jongere Kimmeridge Clay Formation.

Hulke verwees de tweede in 1882 aan Ornithopsis eucamerotus met de bedoeling dat de andere wervel dan O. hulkei zou worden.

Hulke wees er in 1881 op dat hij verschillende elementen daarvan niet kon terugvinden, waaronder schaambeenderen en zitbeenderen, en betwistte de indeling van de wervelkolom.

Uit het feit dat de tenen lang waren en de vingers niet al te kort, concludeerde Hulke dat Hypsilophodon op rotsen en zelfs in bomen klom.

De boom in: de vermeende arboreale levenswijze van Hypsilophodon Volgens Abel zat Hypsilophodon als een boomkangoeroe op een tak In 1882 werd door Hulke echter gesuggereerd dat het dier zijn voedsel wel eens veel hogerop gezocht zou kunnen hebben.

Hulke zag het dier overigens als een viervoeter; zo werd het in 1894 door de Nederlandse lithograaf Joseph Smit ook afgebeeld in één van de eerste populair-wetenschappelijke boeken over prehistorische dieren, Henry Neville Hutchinsons Extinct Monsters.

In 1879 benoemde John Whitaker Hulke voor een gedeelte van dit materiaal een Streptospondylus grandis.

In 1879 was John Whitaker Hulke de eerste die, zoals Eudes-Deslongchamps al voorzien had, oordeelde dat Poekilopleuron bucklandii een jonger synoniem was van Megalosaurus bucklandii, iets wat bevestigd werd door John Clavell Mansel-Pleydell in 1888.

Volgens Hulke was in ieder geval de echte staartpunt bedekt was met kleinere osteodermen, twee bij één duim in afmeting.