Humanae in een zin

Het Dignitatis Humanae Instituut (het Instituut voor Menselijke Waardigheid, DHI) is van plan om eerst met online lessen te beginnen, maar wil ook doorgaan met het oude klooster waarin de academie gevestigd moet worden.

Bevat een vertaling van Exemplar humanae vitae.

Latere kroniekschrijvers schreven over hem tam divinae quam humanae legis egregie peritum, wat betekent: uitstekend beslagen in zowel goddelijke als menselijke wetten.

Ook diverse organisaties bekritiseerden dit document, omdat Humanae Vitae het gebruik van de pil (en van het condoom) als onchristelijk veroordeelt.

Toen Paulus VI in 1968 de encycliek Humanae Vitae de wereld in stuurde, was een meerderheid van de leden van de voorbereidende commissie gewonnen voor de personalistische visie.

De auteur van het boek was namelijk de coördinator van een studiegroep, meer dan een jaar geleden ingesteld, juist in het klimaat van een herziening van “Humanae Vitae”.

Een citaat uit het ‘Speculum humanae salvationes’, d.i. Spiegel van het heil, ontstaan in 1324, luidt: ‘Het braambos verdroeg het vuur en verloor zijn groen gebladerte niet.

De Duitse kerk-volksbeweging Wir sind Kirche heeft een verklaring opgesteld naar aanleiding van 40 jaar Humanae Vitae.

Aan het einde van hetzelfde jaar werd Dignitatis Humanae (Lat.: Over de waardigheid van de menselijke persoon) uitgegeven, waarin het recht op godsdienstvrijheid voor allen werd beleden.

Verder zei hij dat paus Paulus VI nooit een absoluut condoomverbod had gewild en dat hij de praktische uitwerking van Humanae Vitae een zaak vond voor moraaltheologen.

Hij ging in op de verdiensten van het Vaticaans Concilie en dan met name op het conciliedocument Dignitatis Humanae, waarmee de Kerk zijns inziens liet zien dat niet de waarheid, maar de waardigheid van mensen centraal diende te staan.

Humanae Vitae (in het Nederlands : Over het menselijk leven) is de zevende en laatste encycliek van Paus Paulus VI en verscheen op 25 juli 1968 op het feest van de heilige apostel Jacobus.

Verder richtte de kritiek van Lefebvre zich tegen het "godsdienstig indifferentisme " (onverschilligheid) die volgens hem uit het decreet Dignitatis humanae sprak.

Voor Danneels behoorde de problematiek tot de kwestie van godsdienstvrijheid zoals die in het conciliedocument Dignitatis Humanae werd omschreven.