Humerus in een zin

Als dat niet het geval zou zijn, is ook de grotere omvang van Paralititan onderscheidend ten opzichte van Aegyptosaurus wiens opperarmbeen slechts 59% van de lengte van diens humerus heeft.

De bekendheid van Eusthenopteron komt van het patroon van zijn vin-endoskelet, dat een duidelijke humerus, ulna en straal (in de voorvinnen) en dijbeen, scheenbeen en fibula (in de bekkenvin) draagt.

De kop van de humerus is echter in bovenaanzicht tamelijk robuust, een duidelijke bult vormend.

Niets was compleet, bekkenbeenderen ontbreken altijd, maar delen van de schoudergordel, humerus, spaak, ulna, evenals dijbeen, scheenbeen en fibula zijn bewaard gebleven.

Voor de proximale humerus geldt, als gevolg van de grote momentarm en torsiekrachten, een relatief groot fractuurrisico.

Deze spieren stabiliseren het glenohumerale schoudergewricht (de verbinding tussen cavitas glenoidalis en humerus).

Op deze plaats hecht de musculus deltoideus aan de humerus.

Bij het opperarmbeen beslaat de deltopectorale kam naar schatting de bovenste 30% van de schacht; dit is echter onzeker daar de onderkant van de humerus ontbreekt — Charig zelf bij voorbeeld dacht oorspronkelijk dat het om 47% ging.

Bovenste extremiteit Humerus en scapula Voor de behandeling van metastasen in de scapula is radiotherapie meestal afdoende.

De deltopectorale kam maakt slechts een hoek van 116° met de schacht van de humerus en de achterliggende zijrichel lijkt te ontbreken hoewel beschadigingen aan het fossiel dat onzeker maken.

Deze soort is slechts bekend van een groot aantal losse tanden en van een deel van een humerus dat waarschijnlijk als cf. P. tedfordi kan worden geïdentificeerd.

Een fractuur van het caput en/of metafyse van de humerus wordt met een gecementeerde hemiartroplastiek behandeld.

Het vormt in hoofdzaak een gewricht met het opperarmbeen (humerus).

Meestal werd Majungasaurus al geïllustreerd met de zeer gereduceerde voorpoten van zijn verwanten omdat de humerus geen aanzienlijke lengte deed vermoeden.

Proximale humerus Het uiteinde aan de schouder, of proximale uiteinde bestaat uit een kop, de anatomische nek, het groot en klein tuberkel en de schacht tussen beide tuberkels.

Complicaties Bij de schouderluxatie naar achteren treden er in ongeveer de helft van de gevallen botletsels op van het glenoïd of de kleine tuberkel van de humerus.

Dit gedeelte van de spier loopt door een nauwe tunnel, gevormd door het acromion (schouderdak) van de scapula (schouderblad) en het caput humerus (kop van de bovenarm).

Het opperarmbeen (humerus, "hu"), veertien millimeter lang, is erg recht; het onderste uiteinde mist de kromming die bij veel verwanten wel aanwezig is.

Krachtige spiertrekkingen (convulsies) kunnen de kop van de humerus uit de gewrichtskom naar achteren trekken.

Luxatie van de articulus glenohumeralis Bij deze luxatie ligt de kop van de humerus (caput humeri) niet meer in de daarvoor voorziene kom.