Iconografische

Pre-iconografische en Iconografische beschrijving en compositie Links staat Nausicaä statig, helder afgetekend tegen zee en lichte lucht.

Al met al bieden oud-Egyptische afbeeldingen van individuen wel inzicht in iconografische en ideologische conventies omtrent uiterlijk en identiteit, maar het zijn geen realistische weergaven.

De typische iconografische attributen van Romualdus zijn de Bijbel, de duivel en een ladder die naar de hemel reikt.

Er bestond geen iconografische traditie voor dit getijde.

Er zijn heel wat iconografische voorstellingen uit die tijd, maar geen enkel Italiaans instrument is tot ons gekomen.

Het officie van de Heilige Geest is even oud als het officie van de maagd Maria, maar er bestond geen iconografische traditie voor dit getijde.

Met name zijn er verschillende iconografische systemen ontwikkeld.

Zo heeft pastoor Kraus ook het iconografische concept van de beelden zo uitgekozen, dat de schutspatronen van kansarme mensen ruimschoots vertegenwoordigd zijn.

In kelken vangen de vier engelen het bloed op uit Christus’ wonden, een iconografische vondst die de hele voorstelling in het licht plaatst van het offer van de Mensenzoon en de verlossing van de mens.

Met De poorten van de Indiën stelde historicus Ernst van den Boogaart een iconografische gids samen voor deze parels van de zeventiende-eeuwse prentkunst.

De iconografische kroon verwees echter niet naar de officiële kroon.

De kunsthistoricus Richard Brettell, samensteller van de tentoonstelling Impressionisme: De vrijheid van de losse toets in het Van Gogh museum, heeft geen zin in dergelijke maatschappelijk-iconografische overpeinzingen.

Net als Hirsts iconografische haai drijft het hart in een bad van formaldehyde.

Voor de personificaties van de continenten nam Pozzo zijn toevlucht tot iconografische modellen uit de late zestiende eeuw.

Dit is een doek met een iconografische geborduurde of geschilderde afbeelding van de graflegging van Christus.

Iconografische records worden afgesloten met een ICON-code.

De bijbelse scène die Maria Magdalena afbeeldt wanneer ze Jezus herkent, kent een uitgebreide iconografische traditie in de Christelijke kunst van de Late oudheid tot op heden.

Het iconografische model van de miniaturen lijkt te wijzen op een overgang van de laat-antieke stijl naar de Byzantijnse stijl in zwang op het moment dat het handschrift ontstond.

In 1924 ontstond in de plaats echter wel een artel van kunstenaren die hun iconografische traditie voortzetten door papier-machédoosjes gingen beschilderen met gebruikmaking van methoden uit de iconografie ( vernisminiaturen ).

In de 19e eeuw werd de het beeld van de Zegenende Christus, destijds een iconografische noviteit en later één van de meest gekopieerde beelden in Europa.