Idrisiden

De Idrisiden waren een moslimdynastie die over Marokko heerste van 788 tot 974. De dynastie wordt gezien als de stichters van de eerste Marokkaanse staat en is genoemd naar de stichter Idris I, een achterkleinkind van Hasan ibn Ali.

Ook dwingt hij de Marokkaanse Idrisiden tot het betalen van tribuut.

Betrekkelijk weinig is bekend van al-'Bali en Fez, wat komt door de weinige historische bronnen die we hebben uit die periode en het feit dat weinig is overgebleven van de architectuur en infrastructuur van de Idrisiden daar.

De Fatimiden namen veroverden de stad in 927 en verdreven de Idrisiden, waarna hun Miknasa bondgenoten daar werden geïnstalleerd.

Hierna zouden de gebieden van de Idrisiden nooit meer herenigd worden, want de prins van Fes had weinig te zeggen over de Idrisidenprinsen in de rest van Marokko.

In de 10e eeuw stortte de macht van Idrisiden in elkaar.

Ziri vluchtte naar Algerije, waar hij de Zenata-stammen samenbracht en de impopulaire Idrisiden uit Tiaret wist te verdrijven.

De stad wordt voor het eerst genoemd in teksten uit de 9e eeuw, als het Marokkaanse rijk van de Idrisiden wordt opgesplitst en verdeeld onder de kinderen van Idris II.

In de vorm van de Idrisiden had het Barghawata-koninkrijk een buurstaat die veel machtiger was, maar waar het altijd haar onafhankelijkheid van kon behouden.

Tanger was ten tijde van de Idrisiden overheersing het centrum van Sanhaja stammen, waar de rest van Noord-Marokko werd gedomineerd door Masmuda stammen.