Immanente in een zin

Is God de eerste oorzaak of de immanente oorzaak?

Zijn immanente evenknie daarentegen is hier en nu, en overal, in alle levende en dode materie, voelbaar en beleefbaar.

Wel de vrijheid tot het belijden en propageren van een totalitaire doctrine met een immanente doodscultus die zichzelf onterecht 'religie' noemt.

De transcendente tafel, begrijpt een mens maar in zoverre hij wordt gereduceerd tot immanente ervaringen in het bewustzijn.

God heeft dus immanente eigenschappen.

Het transcendente object is niet zuiver gegeven zoals het immanente object het was, maar is altijd slechts gegeven vanuit een bepaald perspectief.

Kritiek is immanente kritiek wanneer zij de criteria voor de beoordeling van een (filosofische) positie ontleent aan deze positie zelf.

Voor Husserl zijn er twee voorwerpen van de waarneming: immanente en transcendente objecten.

Hij had ook beweerd dat aids een vorm van "immanente gerechtigheid van de natuur is" voor mensen die een losbandige levensstijl hebben.

Volgens de aartsbisschop is aids namelijk een 'immanente gerechtigheid'.

Een geïncarneerde, immanente taal is er daarentegen altijd één onder de vele en de taalgemeenschap ontplooit zich, ondanks de bedenkelijke connotaties van dat woord, als een volk onder de volkeren.

Wat de kerk wél moet doen, is proberen om het 'immanente wereldbeeld open te breken'.

Het is het product van het onderscheid immanent/transcendent in de vorm van een terugkeer van het transcendente (iets dat wij niet zijn) in het immanente (de ervaring in ons).

Mensen zijn volgens v. Knippenberg ten diepste grenswezens tussen de immanente werkelijkheid en de transcendente werkelijkheid: tussen hun beperkte verhaal en dat wat hen overstijgt.

Daarnaast zal de transcendentie binnen de Boeddhistische leer worden afgezet tegen het immanente en cyclische denken van de Egyptenaren.

De eerste categorie noemt Husserl de 'immanente waarneming'.

De immanente moeder, Devi, wordt voor dit doel het object van aandacht met intense liefde en zelfoplossende concentratie.

De zogenaamde transcendente gerichtheid van Husserl is dus uiteindelijk een immanentisme : de transcendente objecten die ik zie blijken louter uit immanente ervaringen te bestaan.

Dit kan niet vanuit een immanente beschouwing van de natuur worden vastgesteld, maar alleen met de vrijheid van de rede.

Husserls fenomenologie is transcendentaal doordat ze zich toelegt op het ontdekken van noodzakelijke wetten binnen het immanente domein.