Immanentie

Immanentie betekent dat God rechtstreeks betrokken is bij de aangelegenheden van de mens (1 Timoteüs 6:14-15); dit omvat ook gebeden.

Het was protestantse immanentie die botste op katholieke symboliek.

Op een bepaald moment in de Verlichting hebben we gemeend dat je voor wat groepen bindt religie niet nodig hebt, maar dat je het vanuit de immanentie kunt duiden, bijvoorbeeld als de natiestaat.

Als een quasi-religieus principe zou deze idee afscheid nemen van het verwarrend pluralisme dat niet alleen Europa’s culturele erfenis is, maar ook de keerzijde van haar laïcité of immanentie, waarvoor zij op alle vlakken in de bres zou moeten springen.

De tegenstelling is immanentie.

De reden waarom pantheïsme problematisch was voor zovele christelijke gelovigen, en volgens hen gelijk was aan atheïsme, was de idee van immanentie en de consequenties hiervan.

Volgens Moltmann kan de mens zich door Gods immanentie beter tot zijn eigen bestemming in de schepping vinden.

Binnen een theologische context zijn Immanentie en immanent termen die gesteld worden tegenover transcendentie en transcendent, om uit te drukken hoe de aanwezigheid van de - bijvoorbeeld christelijke - godheid in de wereld gezien wordt.

De traditie van het werpen van het lot geeft uiting aan de immanentie van God als uitdrukking van Zijn wil.

Het shaivisme kan als monotheïstisch beschouwd worden, maar shaivisten geloven dat die éne God, gelijktijdig de gehele schepping doordringt ( immanentie ) en erboven uitstijgt ( transcendentie ).

In plaats van transcendentie te bezitten - los van alles - bevindt god zich in alles ( immanentie ).