Infanteriedivisie

Het korps kreeg de beschikking over de 10e Infanteriedivisie, 31e Infanteriedivisie en 46e Infanteriedivisie.

De 134e infanteriedivisie moest ten noorden van de Sossna aanvallen, terwijl de 45e infanteriedivisie ten zuiden van de rivier oprukte.

De linkerflank werd gevormd door het 35e Korps, bestaande uit de 262e Infanteriedivisie en de 293e Infanteriedivisie.

Gevechtsgroepen van de 96e Infanteriedivisie en de 168e Infanteriedivisie waren betrokken bij het onderdrukken van de opstand.

Het korps, bestaande uit de 106e Infanteriedivisie en de 320e Infanteriedivisie, vormde de rechterflank van Armeeabteilung Kempf en het verdedigde het gebied ten oosten van Belgorod.

Het korps, met de 9e Duitse Infanteriedivisie en de 4e Roemeense Bergdivisie en 21e Roemeense Infanteriedivisie, werd vol aangevallen door het Sovjet 3e Oekraïense Front en redelijk gemakkelijk doorbroken.

Hier beschikte het korps op 1 april nog over de 4. SS-Polizei-Panzergrenadier-Division, de 7e Pantserdivisie, Kampfgruppe 83e Infanteriedivisie en resten van de 215e Infanteriedivisie.

In augustus 1940 werd de 9e (Hoogland) Infanteriedivisie hernoemd in de 51e (Hoogland) Infanteriedivisie.

In het noorden had het 3e Leger de 1262e Infanteriedivisie naar de buitenwijken van Jefremov teruggedreven en in het zuiden had de 95e Infanteriedivisie zich naar het westen teruggetrokken.

In juli 1940 werd het korps, bestaande uit de 17de Infanteriedivisie en de 35e Infanteriedivisie, verplaatst naar Duinkerke.

Medio december voerde het korps langs de Don het bevel over drie Italiaanse divisies, de 2e Italiaanse (Berg-)Infanteriedivisie “Sforcesca”, de 3e Italiaanse Gemotoriseerde divisie “Celere” en de 52e Italiaanse Infanteriedivisie “Torino”.

Op 26 juli kon het korps, zuidelijk langs de Chir, met de 71ste Infanteriedivisie de Don bereiken bij Nischne-Chirskaya en stak met de 297e Infanteriedivisie de Chir over naar het oosten van de Liska.

Terwijl de 32e infanteriedivisie en 77e infanteriedivisie zich concentreerden op de vallei, rukte de 11e luchtlandingsdivisie onder leiding van generaal-majoor Joseph Swing op richting de bergpassen aan de oostzijde van de centrale bergen op het eiland.

Daarnaast kreeg het Twaalfde Leger het bevel over de Indische 7e Infanteriedivisie, de Indische 20e Infanteriedivisie en de 22e Oost-Afrikaanse Brigade.

De Eritrees hoofdstad Asmara werd op 1 april door de Indische 5e Infanteriedivisie ingenomen terwijl Keren nog steeds werd gestreden door de Indische 4e Infanteriedivisie.

De rest van de 15e (Schotse) Infanteriedivisie was gepositioneerd rond Cheux en Sainte Manvieu en werd daar opgevolgd door de 43e (Wessex) Infanteriedivisie.

Maar op de ochtend van 27 juni werd de opmars van de 90e Lichte Infanteriedivisie gestuit door de artillerie van de 50e Indische Infanteriedivisie.

Naar de Belgische Onafhankelijkheid Na de Belgische onafhankelijkheid werd hij Commandant van de 3de Infanteriedivisie tot 1832 Daarna werd hij 4de Territoriaal en het 4de Infanteriedivisie.

Om de verwachte hoge weerstand te overwinnen zette Krueger zijn reservedivisies, de 32e infanteriedivisie en de 77e infanteriedivisie in, terwijl MacArthur zijn 11e luchtlandingsdivisie in zette.

Simonds nam de planning voor Operatie Atlantic voor zijn rekening en stuurde daarna de 2e Infanteriedivisie en 3e Infanteriedivisie op pad om Caen te omsingelen.