Innerlijkheid in een zin

Haar innerlijkheid is niet ter sprake geweest dus zal je dat ook niet bedoelt hebben.

Het is er nu al. Als de diepte-dimensie of innerlijkheid van het bestaan.

Het is een stilte vol horen, een werkdadige stilte, een stilte die zijn grote innerlijkheid laat zien.

Misschien niet de wisselvallige verlangens, gedachten en gevoelens, maar wel onze diepste innerlijkheid.

Thema's in zijn werk blijven: schuld, boete en verlossing, liefde en lijden, innerlijkheid en onthechting.

Zonder dat zich daaruit een gebrekkige innerlijkheid van de religie deed blijken, overheerste in de voor-Christelijke tijd het begrip van religio als de som van de gehele cultuspraktijk, die mensen en goden aan elkaar bond.

Dieren hadden volgens Descartes geen innerlijkheid en dus ook geen pijn.

Die vrijheid heeft dan dus niet zozeer te maken met het hebben van een keuze tussen verschillende mogelijkheden, maar met innerlijkheid en oprechtheid.

Ten Bos: “OOO stelt nu het idee ter discussie dat alleen mensen innerlijkheid hebben en bezield zijn.

Huidskleur zegt he-le-maal niks over de innerlijkheid van een mens.

Augustinus doet daarbij een bijzondere ervaring op: in de innerlijkheid van de mens is de mens zichzelf het meest nabij én het meest vreemd.

Dat is omdat het innerlijk vaak diep verscholen is achter het gewone bestaan; we moeten enige moeite doen om onze innerlijkheid te bereiken.

De massa - David Riesmans The Lonely Crowd was in 1950 verschenen en werd veel geciteerd - was uit angst voor eenzaamheid en verveling van eigen innerlijkheid losgeslagen en afhankelijk geraakt van de ander om die onstilbare leegte te vullen.

Geloof kan echt de bergen verzetten van onverschilligheid en apathie, desinteresse en steriele innerlijkheid.

HET typisch Japanse streven de functionaliteit van een Westers georiënteerde wereldmacht te verenigen met de innerlijkheid van 'het Japans zijn', blijkt zijn grenzen te hebben.

In het licht van de innerlijkheid krijgen de dingen hun eigenlijke vorm en betekenis.

Zo bezien past de 'verheviging' prachtig in de lichaamscultuur en is die zogenaamde innerlijkheid vooral buitenkant.

Criticus Harold Bloom gaat aanzienlijk verder en stelt dat Shakespeare met dit stuk datgene verwerpt wat de kern van zijn kunst vormde, namelijk de ‘innerlijkheid’ waarmee hij vorm geeft aan de menselijke conditie.

Daarom is het werken aan de innerlijkheid voorwaarde om in de goede gezindheid te kunnen werken in en aan de uiterlijkheden van het ‘gewone’ leven.

De hoogtijdagen van het materialisme mogen volgens de 'nieuwe innerlijkheid'- theorie dan voorbij zijn, nog steeds showen (jonge) mensen nog graag zichzelf.