Interlandelijke

Het aantal interlandelijke adopties zat jarenlang in dalende lijn, maar lijkt zich de voorbije jaren wat te stabiliseren.

In 2021 bood het kabinet nog excuses aan voor het onrechtmatige optreden van de overheid bij interlandelijke adoptie, naar aanleiding van een snoeihard rapport van de commissie-Joustra over dit onderwerp.

In april dit jaar maakte minister Franc Weerwind voor Rechtsbescherming bekend dat 'interlandelijke' adoptie weer mogelijk wordt, maar uitsluitend voor voor kinderen voor wie nog geen passende opvang voorhanden is in eigen land.

Nu duidelijk is uit welke landen interlandelijke adoptie mogelijk blijft en welke niet, volgen informatie- en voorlichtingsbijeenkomsten en worden gezinsonderzoeken hervat.

Sinds februari is interlandelijke adoptie opgeschort in Nederland, nadat demissionair minister Sander Dekker (Rechtsbescherming) daartoe besloot na een vernietigend rapport van de commissie-Joustra.

Aantallen interlandelijke adopties naar Nederland tussen 1995 en 2014.

Als aspirant-adoptieouders in het bezit zijn van een beginseltoestemming, kunnen zij zich inschrijven bij een zogenaamde "vergunninghouder", een instantie die door het Ministerie van Justitie is gemachtigd om te bemiddelen voor interlandelijke adopties.

Bij interlandelijke adoptie is open adoptie meestal niet mogelijk.

Een eventueel besluit om interlandelijke adoptie weer mogelijk te maken wordt aan een volgend kabinet overgelaten.

Hiermee strijdt zij tegen interlandelijke adoptie die ze gelegaliseerde kinderhandel noemt.

In 1975 ging de bemiddelingsafdeling van Wereldkinderen op in het Bureau Interlandelijke Adoptie, dat in de eerste jaren flinke subsidies ontving.

Interlandelijke adoptie kent vele juridische procedures om te kunnen nagaan of aan alle voorwaarden wordt voldaan.

Kamerdebatten in 1971 en 1972 resulteerden in een aangepaste adoptiewet die beter toegerust was voor interlandelijke adoptie.

Niet elke buitenlandse adoptie geldt als een interlandelijke adoptie die onder het Haags Adoptieverdrag valt.

Volgens haar werkt interlandelijke adoptie kinderhandel in de hand en is het voor veel landen nog steeds financieel aantrekkelijker om kinderen ter adoptie naar het buitenland te sturen.

Aan het MoU zijn gekoppeld concrete actieplannen van de afzonderlijke (ei)landen en het werkplan van de Interlandelijke Taskforce.

Dertien wetsvoorstellen en 35 brieven staan op de lijst: van de Vreemdelingenwet tot het onderwerp interlandelijke adoptie.

Het bestaan van de ‘babyfarms’ was voor de regering van Sri Lanka in 1987 de belangrijkste reden om tijdelijk te stoppen met interlandelijke adoptie.

Aan de motie die een einde moet maken aan interlandelijke adoptie gaat een lange geschiedenis van misstanden vooraf.

De minister wilde dat regelen met één centrale stichting die interlandelijke adopties onder streng toezicht regelt.