Introns

Aangezien de primitiefste organismen weinig introns hebben, en de hoogst ontwikkelde (waaronder de mens) de meeste, pleit dit ervoor dat introns een belangrijke functie moeten hebben, anders zouden ze niet ontstaan zijn en in stand gebleven zijn.

In nematoden komen in het pre-mRNA gemiddeld 4 tot 5 exons en introns voor; bij de fruitvlieg Drosophila melanogaster kunnen meer dan 100 introns en exons in het pre-mRNA voorkomen.

In een eukaryotische cel zijn deze processen dankzij de celkern gesplitst, waardoor introns er netjes uit worden gehaald.

Een volledig pre-mRNA komt in een cel niet voor, omdat de introns al tijdens de transcriptie worden verwijderd.

Het uitknippen van de introns gebeurt in twee stappen.

Soms beïnvloeden (delen van) introns de hoeveelheid eiwit die uiteindelijk van een gen afgeschreven wordt.

Verder kunnen er geen introns vastgesteld worden.

Vereenvoudigde weergave van de splicing waarbij introns uit het pre-mRNA-molecuul verwijderd worden en de exons in het uiteindelijke mRNA overblijven.

In het gemiddelde gen worden stukken serieuze code (exons) afgewisseld door introns die inhoudelijk niets lijken te betekenen.

Door een proces dat splicing genoemd wordt worden de introns niet in het RNA vertaald.

Door middel van splicing worden de introns uit het RNA 'gesplitst'.

In de tweede stap, die vergelijkbaar is met die van Groep I, worden de exons met elkaar verbonden en komen de introns vrij.

Splicingfouten Mutaties in de introns of exons kunnen de splicing blokkeren, waardoor er geen eiwitsynthese kan plaatsvinden.

Voor het maken van een eiwit wordt eerst het hele gen door transcriptie afgeschreven, waardoor een pre-mRNA bestaat, waarin zowel de introns als de exons aanwezig zijn.

Voor het maken van een eiwit wordt eerst het hele gen door transcriptie overgeschreven, waarbij een pre-mRNA molecuul ontstaat, waarin zowel de introns als de exons aanwezig zijn.

Zelf-splicing Zelf-splicing vindt plaats bij sommige zeldzaam voorkomende introns, die een ribozym vormen.

Zoogdieren en bedektzadigen hebben daarentegen talrijke introns, die vaak veel langer zijn dan de naastgelegen exons.

Bij deze enzymatische splicing worden de introns niet door hun sequentie herkend, maar door een structuur die om het gehele molecuul zit, zoals het bulge-helix-bulge-motief (BHB-motief) bij Archaea, en worden ze in drie stappen verwijderd.

In de wetenschappelijke wereld wordt veel gespeculeerd over verdere mogelijke functies van introns.