Itosu

Hij gaf les aan Gichin Funakoshi ('vader' van shotokankarate ) en Yasutsune (Anko) Itosu (itosu-kai).

Dit lukte en vanaf 1901 werd karate door Itosu geïntroduceerd op de openbare scholen van Okinawa.

Grote uitzondering hierop was natuurlijk leraar Anko Itosu.

In 1908 schreef Itosu de "Tode Jukun" (tien voorschriften van Tode).

Itosu wist hem snel knock-out te slaan.

Meester Itosu werd hiertoe door de familie van Motobu uitgenodigd om bij hun huis les te komen geven.

Soms werd zijn karatestijl ook Itosu-ryu genoemd.

Team3 van de junioren van Karate-do Academie Itosu uit Waalwijk werd winnaar bij de sportploegen-junioren.

Daarop daagde de man hoofdleraar Itosu uit tot een gevecht, omdat de man vond dat karate zich eerst eens maar moest bewijzen.

Het was bij de karatelessen op scholen, dat Itosu een systematische manier ontwikkelde van het onderwijzen van karate technieken, die door hedendaagse karatestijlen nog steeds zo beoefend worden.

Itosu's kata's bevatten technieken tegen stokaanvallen (kata's Kusanku Sho en Passai Sho).

Itosu werd bekend om zijn grote kracht in armen, benen en grepen.

Itosu wordt gezien als de "Grootvader van het moderne karate".

Kenwa Mabuni was de grondlegger van de Shito-ryu karate stijl en was net als Funakoshi een leerling van Itosu geweest.

Matsumura bracht al zijn kennis over naar Itosu Ankō (1831–1915) en enkele anderen.

Met uitzondering van meester Itosu, was deze ontwikkeling eerst zeer tegen de zin van oude karate meesters van Okinawa.

Met uitzondering van meester Itosu, was deze ontwikkeling eerst zeer tegen de zin van oude karate meesters van Okinawa, die vonden dat karate geheim moest blijven.

Na de sandalen een paar keer verplaatst te hebben, had Itosu de muur geheel vernield.

Omdat Itosu het gevecht gewonnen had, mocht karate op Okinawaanse scholen onderwezen blijven worden.

Ook deelde Itosu de lange kata Naihanchi (Tekki in het Japans) op in drie stukken.