Jacobieten

Het symbool van de Jacobieten.

Aangezien de meerderheid van de jacobieten Schots was, moest Schotland het ontgelden.

De eerste opstand van de Jacobieten vond plaats in 1689 onder leiding van Johan Graham of Claverhouse, bijgenaamd Bonnie Dundee.

Dit leger trok achter de jacobieten aan om ze te verslaan.

Hij was hierbij ook van plan gebruik te maken van de jacobieten in zijn strijd op het Engelse vasteland.

Ook was de toestroom van de jacobieten van Engelse komaf minder groot dan ze gehoopt hadden.

Vandaar dat de Syrisch-orthodoxen ook Jacobieten genoemd worden.

Voordat de kazernes gebouwd konden worden, werd er in 1719 een invasiepoging gedaan door Jacobieten in samenwerking met Spaanse troepen.

Voorzien van een schip en geproviandeerd door de Fransen plunderden de Jacobieten passerende schepen.

Ook in Engeland en Wales kwamen jacobieten voor, zelfs onder protestanten.

De Jacobieten wonnen deze slag.

De Engelse regering oordeelde dat de dreiging van een opstand van de jacobieten voorbij was, en gebruikte het fort vervolgens als trainingsbasis.

De nestorianen bleven de onvolledige canon gebruiken, terwijl de jacobieten alle boeken erkenden.

Hierdoor werd Louise door de jacobieten erkend als koningin Louise van het Verenigd Koninkrijk.

In de latere jaren zouden zowel Frankrijk als Spanje gebruikmaken van de Jacobieten, om te zorgen voor politieke instabiliteit binnen Engeland.

John Erskine, 23ste graaf van Mar, bezocht hem in 1715, kort voordat de Jacobieten zich verzamelden in Braemar en de standaard van koning Jacobus III werd gehesen.

Uiteindelijk werden de Jacobieten verslagen.

Vanwege zijn uiterst strenge afrekening met de jacobieten kreeg hij de bijnaam "Butcher Cumberland" (Slager Cumberland).

De Jacobieten werden op 10 juni definitief verslagen in de Slag van Glen Shiel.

Dit garnizoen wist in augustus een aanval van een tweehonderd Jacobieten af te slaan, waarbij één man van het garnizoen sneuvelde.