Jarentachtig

De band – ooit een jarentachtig-lichtgewicht, tussen electro en disco, dat gaandeweg zijn sound met rock verzwaarde – dealde er vaker mee.

In het Britse paviljoen wordt er gezongen en is het paviljoen in jarentachtig-discosferen verbouwd met veel glitters.

De jarentachtig is in vergelijking met wat nu van Suriname gekomen is gewoon mensonterend.

Hierna bijt de band toch even stevig van zich af in jarentachtig-discostijl ('The Girl Doesn't Get It') om af te sluiten met een euforische, instrumentale progrocksuite.

Een überpoppy, haast jarentachtig-liedje waarin de Amerikaanse zangeres ons oproept even de huidige ellende te vergeten, te blijven dansen en iets moois van het leven te maken.

De soft lesbo-erotische styling met stoere drumster en vintage militaire look - inclusief hippe Perquisite-achtige cellist - is een verademing na al die jarentachtig-Oostblokjurken.

Hetlevert een gevarieerd aanbod op van exposities van de Fransesentiment-schilder Girodet (Parijs), een revisie op de kunst uit de jarentachtig (Flashback, Basel) en een beeld van de Nieuwe Romantici als DavidThorpe en Peter Doig (Frankfurt).