Jarmusch in een zin

De Amerikaanse regisseur Jim Jarmusch neemt in zijn kielzog een horde Hollywood-sterren mee, die mogen schitteren bij de wereldpremière in het Palais des Festivals.

Jarmusch, kind van de New Yorkse do it yourself-generatie uit de jaren zeventig, heeft die dingen altijd zelf gedaan.

Sindsdien speelde hij de meest uiteenlopende rollen: van een dichtende buschauffeur in 'Paterson' van Jim Jarmusch tot de kwaadaardige Kylo Ren in de nieuwe Star Wars blockbusterhits.

Verrassend is dat Van Es in tijdloos zwart-wit filmde en koos voor een jazzy soundtrack, iets wat je eerder associeert met het New York van Woody Allen of Jim Jarmusch dan met een zorgcentrum in de bossen bij Zoersel in de provincie Antwerpen.

Yelchin was ook te zien in bijrollen in The Beaver (als zoon van een door Mel Gibson geacteerde depressieve vader), Terminator Salvation en Jim Jarmusch' onorthodoxe vampierfilm Only Lovers Left Alive.

Het is eigenlijk verbazingwekkend dat Jarmusch verweten is dat hij een louter kritiekloos en bewonderend portret van Young en zijn band zou hebben gemaakt.

Jarmusch schrijft dat het dan ook twee zulke mooie mensen zijn.

Wie hier niet van kan genieten heeft inderdaad niets met de muziek van Young, en aan die mensen heeft Jarmusch duidelijk geen boodschap.

Jarmusch beschrijft hem als een schilder, meer dan een DoP, iemand die de techniek kent als geen ander maar de esthetiek steeds laat winnen.

Jarmusch heeft nooit veel nodig gehad om te boeien.

Jarmusch kijkt bepaald niet tegen de muzikanten op.

Jim Jarmusch steekt zijn laatste sigaret op en iedereen paft gezellig mee.

Als gangmaker voor tegendraadse Amerikaanse auteurs als Steven Soderbergh en Wes Anderson demonstreerde Jarmusch dat filmmakers elk genre naar hun hand kunnen zetten.

Dat Jarmusch daar niet bang voor is, blijkt meer dan ooit tevoren, want The limits of control is inhoudelijk zover uitgebeend, dat alle personages naamloos blijven en de minimalistische plot nooit meer dan een abstract mysterie wordt.

De film is een speelse roadmovie, geïnspireerd op Jim Jarmusch’ Stranger Than Paradise, evenals een serieuzere coming-of-agefilm over het leven tussen twee werelden.

De New Yorkse regisseur Jim Jarmusch vertelt op smakelijke wijze het verhaal van Ghost Dog (Forest Whitaker), een professionele ’killer’ die zich in zijn dagelijkse leven laat leiden door oude samoerai-teksten.

Een grote inspiratie was ‘Stranger than paradise’ waarmee Jim Jarmusch in 1984 in Cannes debuteerde.

In 1995 weigerde Jim Jarmusch 'Dead Man' aan te passen, waarna de film door Weinstein werd gedumpt.

Jarmusch, die altijd veel optrok met musici, profileert zich tegenwoordig ook als zanger van het psychedelische noiserocktrio Sqürl.

Jarmusch is daar duidelijk over.