Junghuhn in een zin

Door zijn persoonlijke bezittingen te verkopen en allerlei kleine baantjes probeerde Junghuhn het hoofd boven water te houden.

Het zou tot rond 1900 duren voor het gebied waar Junghuhn zijn metingen deed, geheel onderworpen werd aan het Nederlandse koloniale gezag.

In mei 1855 kwam deze kaart klaar, nadat Junghuhn er drie jaar aan gewerkt had.

Junghuhn publiceerde zijn waarnemingen en ervaringen onder de titel Topographische und naturwissenschaftliche Reisen durch Java.

Junghuhn brengt de Merapi-vulkaan in kaart, onder andere met een zelfgemaakte barometer van bamboe en glas, die onderweg voortdurend rechtop gehouden moet worden.

Junghuhn legt zelfs al stereoscopische beelden vast.

Junghuhn wordt berispt en riskeert verbanning uit de kolonie bij herhaling vanwege ondermijning van het gezag.

Junghuhn zet alleen door in een gebied met veelal argwanende inlanders, die eerder door Maleiers zijn aangevallen.

Vanaf 1840 kan hij dit in opdracht van de Raad van Indië doen, omdat zijn meerderen inzien dat Junghuhn goed is in het in kaart brengen van vulkanen, meren, rivieren, dorpjes en het rapporteren over lokale bevolkingsgroepen.

Vanwege zijn eigenzinnigheid krijgt Junghuhn veel gedaan, maar het brengt hem ook in problemen.

Als onderzoeker heeft Junghuhn grote invloed gehad op de kennis van de natuur van de Indonesische archipel.

De jonge Junghuhn had zo'n hekel aan zijn leraar dat hij zijn hele leven een afkeer van de clerus zou blijven houden.

Het archief van het Koninklijk Instituut voor Taal-, Land- en Volkenkunde in Leiden bezit een verzameling foto’s van Junghuhn.

In 1837 werd Junghuhn onder de Duitse arts E.A. Fritze geplaatst, die zelf ook in natuuronderzoek geïnteresseerd was.

In nog niet in kaart gebracht gebied mat Junghuhn het land op door astronomisch van twee markante bergtoppen de geografische coördinaten ( breedte en azimut ) te bepalen.

Junghuhn werd benoemd tot Haßkarls opvolger, maar ook hij had aanvankelijk weinig succes.

De bank werd op 9 augustus 1912 opgericht met F.W. Junghuhn als directeur en tenniskampioen Christiaan van Lennep als onderdirecteur.

Eerste verblijf op Java Junghuhn besloot Persoons advies ter harte te nemen en na een kort verblijf in Duitsland reisde hij naar Nederland.

Hoewel Junghuhn liefst zijn werk voor de Natuurkundige Commissie voort wilde zetten, was hij nog steeds in militaire dienst en zijn verzoek werd geweigerd.

Junghuhn schreef zijn ervaringen in gevangenschap en in het Franse legioen in 1834 op.