Kaakbeenderen

Mannen verlangen naar vrouwen met een hoog voorhoofd, volle lippen, hoge kaakbeenderen, een smalle kin en grote ogen.

De grote kaakbeenderen dienden voor aanhechting van krachtige kauwspieren.

Elke tand was afzonderlijk geplaatst in een aparte tandkas, maar was niet aan de binnenkant van de kaakbeenderen bevestigd.

Hij raapte ze op van het substraat met behulp van de bovenstaande premaxillaire tanden en barstte ze open met de sterke platte tanden die op de andere kaakbeenderen en de gehemeltebotten (durophagia) zaten.

Slaginstrumenten van schedels, heupbeenderen, schouderbladen en kaakbeenderen, zowel als een "castagnet-armband" van vijf ringen en een tweetal ratels van ivoor.

Van deze familie werden enkel de resten van enkele tanden en kaakbeenderen gevonden, die aantonen dat de ontwikkeling van de zoogdierachtige kaak in deze groep compleet was.

De kaakbeenderen werden gefixeerd om het herstel de komende twee weken te bevorderen.

De kop is wigvormig en heeft een fijne belijning van de kaakbeenderen en geprononceerde jukbeenderen.

Het skelet is relatief licht en bestaat uit een wervelkolom, met daaraan de graten, de vinstralen en vindragers, de botten van de bekkengordel en de lendengordel, de schedel, de kaakbeenderen, de kieuwbogen en de kieuwdeksels.

Bij echte zoogdieren bestaat de onderkaak alleen nog uit de mandibula en hebben de andere kaakbeenderen zich ontwikkeld tot de gehoorbeentjes incus en malleus.

Ze zijn vrij hoog, vooral midden achteraan, maar hun botwanden zijn erg dun met de dikte van karton wat de identificatie van de verschillende kaakbeenderen bemoeilijkt.

Eryops bezat een primitief oor, ontwikkeld uit de kaakbeenderen van zijn aan vis-achtige voorvaderen die hem in staat stelden om geluid in de lucht waar te nemen.