Kalkarme in een zin

Adderwortel staat op zonnige tot licht beschaduwde, vochtige tot drassige, matig zure, voedsel- en humusrijke, kalkarme zand-, leem- of lichte klei en verdraagt geen bekalking, ontwatering en beweiding.

Bij beukenbossen (vooral op kalkarme bodem) valt op dat er weinig tot geen ondergroei is.

De dwergrus staat op open, zonnige en warme, natte en basenrijke, voedsel- en vooral fosforarme, zwak zure, kalkarme tot kalkloze zand- en leembodems op plekken die een groot deel van het jaar onder water staan, maar in de zomer droogvallen.

De enige natuurlijke heidegemeenschappen zijn droge heiden in kalkarme duinen (duinheiden), waar door de zeewind voortdurende zandverstuivingen plaatsvinden, die de verdere successie van de vegetatie tegengaan.

De knolrus groeit het beste op zure, kalkarme of kalkvrije, vaak overstroomde zand-, leem-, of veengronden.

De plant benodigt een zonnige tot licht beschaduwde, warme plaats op vochtige, matig voedselrijke, kalkarme, zwak zure tot neutrale grond (leem, lemig zand, löss en rivier- of beekzand).

Ossentong doet het op kalkrijke maar ook wel kalkarme, zandige en kleiige, voedselrijke maar ook wel voedselarme bodem, het liefst op een droge en zonnige plek.

In de kalkarme duinen zijn grote heidegebieden te vinden.

Te onderscheiden zijn ondermeer een rijk bloeiende kalkhelling met schelpen (voormalige Zuiderzeekust), een kalkarme helling, een leemhoudende helling, een leemkuil en een heideschraal graslandje.

De plant groeit op stenige weiden, op rotsige plaatsen, morenes op kalkarme bodem tussen de 1800 en 3500 meter hoogte.

Als grondstof wordt kalkarme klei met fijn verdeelde organische bestanddelen gebruikt, die wordt gemalen, gegranuleerd en tot 1200°C wordt verhit in een draaitrommeloven om zo opgeblazen kogelvormige korrels te verkrijgen.

Beuken-eikenbossen met lelietje-van-dalen die in oude, ontkalkte of kalkarme duinen voorkomen, worden in Nederland ook wel tot de duin-eikenbossen (Convallario-Quercetum dunense) gerekend.

De plant groeit het liefst op kalkarme bodem op 1.200 tot 2.800 meter hoogte.

De plant komt voor op droge, voedsel- en kalkarme, vaak stenige grond.

De veldpaardenstaart komt voor in weiland, bossen en struikgewas vooral op vochtige, kalkarme, maar wel basische grond.

De zwarte els houdt van natte, overstroomde, diepe, kalkarme, voedsel- en humusrijke grond.

Er ontstaat een levendig duinengebied met begroeide en onbegroeide delen, droge en natte, kalkrijke en kalkarme, humusrijke en humusarme grond.

Het is een plant van droge, kalkarme zandgrond : tussen het gras of op open plekken.

In Vlaanderen zijn kalkarme of sterk ontkalkte duinen zeldzaam, zodat het duin-eikenbos hier niet wordt onderscheiden.

Mogelijk heeft de vis last van verzuring van kleine wateren op kalkarme gronden.