Kassander in een zin

Antigonos hield stand, maar kon ook niet overal tegelijk zijn: terwijl hij zelf Kassander en Lysimachos afweerde in Klein-Azië en troepen naar Polyperchon in Griekenland zond, stuurde hij zijn zoon Demetrius tegen Ptolemaeus en Seleucus in Egypte.

Daar moest hij strijd voeren tegen Ptolemaeus, terwijl zijn vader in Klein-Azië tegen Kassander, de heerser van Macedonië en Griekenland, vocht.

De antieke bronnen laten dikwijls denken dat Kassander grote haat koesterde tegenover de Argeaden en Alexander sinds een geweldig incident in Babylon in 323 voor Christus.

De versterkingen die gezonden waren door Kassander onder leiding van zijn eigen broer, Pleistarchus, werden verslaan door Demetrius.

Hierdoor begon er een strijd van dertien jaar tussen Antigonos en Kassander.

In 313 v.Chr. kon Antigonos Asander verslaan en begon Kassander zijn grip op Griekenland te verliezen.

In deze situatie werden Demetrius en zijn leger door zijn vader naar Azië teruggeroepen, waardoor het offensief tegen Kassander afgelast moest worden.

Kassander zocht daarop zijn heil bij de andere drie diadochen Lysimachos, Seleukos en Ptolemaios, die begrepen dat ze samen moesten werken om niet een voor een tegen de nu steeds sterker wordende Antigoniden het onderspit te delven.

Ondertussen poogde Kassander om Athene in te nemen dat zwak verdedigd werd door de Antigoniden.

Ptolemaeus, Kassander en Lysimachus hielpen de stad die op het punt stond te vallen in 304 v.Chr. Ptolemaeus zelf gaf de Rhodiërs dan de raad om te onderhandelen met Demetrius.

Zo ontstonden er twee fronten: een Grieks tussen Polyperchon en Kassander en een Aziatisch strijdtoneel tussen Eumenes en Antigonos.

De reactie bleef niet uit: in 305 namen ook Seleukos, Kassander en Lysimachos de koningstitel aan, in 304 gevolgd door Ptolemaios.

Het nieuws van de nederlaag van Nikanor en Euagoras moet Antigonos hebben bereikt op het moment dat hij, in december 311, de vrede met Ptolemaios en Kassander tekende.

In 307 v.Chr. zond hij Demetrios naar Athene om de daar namens Kassander al tien jaar regerende dictator te verdrijven en de democratie te herstellen.

Omdat Alexander geen andere erfgenamen had kon Kassander in 305 v.Chr. de koningstitel aannemen.

Athene ging hierop in, maar Kassander verjoeg hem spoedig weer en stelde de stad in 317 v.Chr. onder zijn eigen bewind.

Kassander zocht daarop zijn heil bij de andere drie diadochen Lysimachos, Seleukos en Ptolemaios, die begrepen dat ze samen moesten werken om niet één voor één tegen de nu steeds sterker wordende Antigoniden het onderspit te delven.

Na de dood van Kassander in 297 v.Chr. wist Demetrios, na een stormachtige loopbaan, in 294 v.Chr. het koningschap over Macedonië te verwerven.

Uit angst zijn oostelijke achterland te verliezen aan Seleukos, startte Antigonos snel onderhandelingen met Kassander en Lysimachos, die ook naar een bestand smachtten.