Kedive

De kedive voelde zich bedreigd en vroeg de sultan om de opstand te onderdrukken.

Het woord kedive stamt van het Perzische khidiv "prins", een afgeleide van khuda "meester, prins", uit het Oudperzische khvadata "meester".

Vervolgens gingen er geruchten over plannen om de kedive omver te werpen.

Zijn gematigdheid bracht hem ertoe samen te werken met de Britten en de kedive.

Dit werd in de negentiende eeuw als e paleis opgetrokken door de Kedive Ismail Pascha, een hervormingsgezinde leider, die zijn land beloofde te industrialiseren.

De kedive en zijn kabinet veroordeelden hem ter dood, maar onder druk van Lord Dufferin, de Britse ambassadeur in Constantinopel, die naar Egypte was gestuurd als hoge commissaris, werd het vonnis omgezet in levenslang.

Kedive Abbas die toevallig in Constantinopel verbleef kon daarom niet terugkeren naar zijn, door de Britten gecontroleerde, land.

Na een kort verblijf in Londen werd Bottesini in mei 1871 op voorspraak van Verdi benoemd tot leider van de Kedivische Opera in Caïro ( kedive was de titel van de onderkoning van Egypte ).

Toen in 1869 het Suezkanaal werd geopend, sprak de Egyptische kedive Ismail Pasha voor het eerst over een gift aan Amerika, in de hoop hiermee de handel met het land te verbeteren.

Hoewel Mohammed Ali van Egypte en zijn afstammelingen de titel kedive gebruikten, werd dit niet erkend door de Ottomaanse Verheven Porte tot 1867, toen sultan Abdülaziz dit erkende.

Januari 1881 protesteerde kolonel Ahmed Urabi bij premier Riyad en kedive Tawfiq tegen het ontslag van vele autochtoon-Egyptische officieren.