Kellendonk

Waardering Het debuut van Kellendonk werd bekroond met de eerste Anton Wachterprijs waarvoor Kellendonk op 24 september 1977 in Harlingen het dankwoord uitsprak.

Aan Jan Wolkers, Isaak Babel, Frans Kellendonk, Franz Kafka en Karel van het Reve wijdde hij twee essays, aan J.M. Coetzee zelfs drie.

Latere boeken die indruk maakten waren Veranderlijke en wisselvallig van Geerten Meijsing, van Marja Brouwers, an Frans Kellendonk en Op de rug van Vuile Zwanen van René (later Renate) Stoute.

Voor zijn oeuvre won hij in 2009 al de Constantijn Huygens-prijs en in 2010 de Frans Kellendonk-prijs.

De Stichting Frans Kellendonk Fonds is eigenaar van de nagelaten documenten van de schrijver.

In dit licht hield Kellendonk in 1987 de Albert Verwey-lezingen aan de universiteit van Leiden.

In een brief aan Gerard Raat van 1 januari 1988 noemde Kellendonk dit werk een "spooktitel" en een van de twee werken "die nooit gepubliceerd zijn".

Kellendonk stelt vast dat Vondel de oorsprong van het kwaad heeft verplaatst van de zondeval in het paradijs op aarde naar de hemel: 'Eén stap verder, en hij zal de ketterij verkondigen dat het kwaad van God zelf komt'.

Kellendonk werd een conservatief wereldbeeld verweten.

Vondel, aldus Kellendonk, die behalve schrijver ook anglist was, 'is inderdaad geen Dante, geen Shakespeare, geen Corneille.

Als ongenaakbaar mooie man kreeg Frans Kellendonk (1951-1990) ruime belangstelling van beide seksen.

Bij de bundeling van de brieven van Kellendonk in 2012 kwam al veel onderzoek kijken, maar de eerste woorden van de biografie heb ik pas in december 2015 op papier gezet.

Daarna ging ik op pad om mensen te spreken over Kellendonk.

Frans Kellendonk was er nooit op uit om zich te laten gelden in de hoedanigheid van opiniemaker.

Het deed me denken aan een uitspraak van Kellendonk die in de schepping een gat had ontdekt waar God mooi in zou passen.

Het komt alleen maar om de hoek kijken via de kortstondige fascinatie van de jonge Kellendonk, die op een gegeven moment wil weten waar zijn naam vandaan komt.

Ik had mezelf ten doel gesteld om een intellectuele biografie te schrijven van Kellendonk, daarbij heb ik veel aandacht besteed aan de vormende jaren van de middelbare school.

In dit milieu sprong Kellendonk eruit.

Kellendonk hechtte erg aan die sociale cohesie, maar zag tegelijkertijd dat die gedateerd was.

Kellendonk maakte zich zorgen over het verdwijnen van de sociale cohesie.