Kenschetsende

Bij zijn eerste kamp verraste hij het publiek door zijn snelheid, die een van zijn kenschetsende eigenschappen zou blijven.

Menigeen, ook de betrokkene zelf, miskeek zich op de duurzaamheid van die aantrekkingskracht: tien jaar geleden al zinspeelde De Wever zelf met kenschetsende zwartgalligheid op een naderende neergang.

Dan volgt een redelijk onschuldige, maar toch behoorlijk kenschetsende beschrijving van Muller: ‘“Dat wist ik al,” is zijn lijfspreuk.

Voor een romanschrijver is het historische terrein een gegeven, waaruit hij kenschetsende karakteristieken distilleert.