Kentenich

De opvoeding die deze kwaliteiten herkent en stimuleert, zodat ze de ruimte krijgen voor ontplooiing, noemde Kentenich "ideaal-pedagogiek".

De sacristie werd daarop veranderd in een grafkapel, waar pater Kentenich op 20 septemnber werd bijzet.

Hieruit werd geconcludeerd dat Kentenich en zijn werk van elkaar gescheiden moesten worden.

Op 8 juli 1910 ontving Kentenich de priesterwijding en werd daarna leraar aan het gymnasium in Ehrenbreitsein.

Via een bewaker slaagde pater Kentenich er in brieven te sturen naar de Mariazusters.

Het Tweede Vaticaans Concilie (1962-1965) bevestigde echter de ideeën van pater Kentenich.

Kentenich zag zichzelf echter niet als een verbitterde aanklager of tegenstander van de Kerk, maar vooral als een vernieuwer en vriend van de Kerk.

Op 15 september 1968, tijdens het feest van de Zeven Smarten van Maria, vierde pater Kentenich de eerste en tegelijkertijd zijn laatste heilige mis in de nieuwgebouwde Aanbiddingskerk (Anbetungskirche) op de berg Schönstatt.

Op 15 september 1968 vierde pater Kentenich voor de eerste maal de heilige mis in de Aanbiddingskerk.

Op instigatie van het Heilig Officie werd pater Kentenich van 1951 tot 1965 gescheiden van zijn werk en gedwongen Schönstatt te verlaten.

Verrassend genoeg kreeg pater Kentenich op 13 september 1965 een telegram waarin hem verzocht werd naar Rome te komen.

Hieronder bevonden zich de stichter van de beweging, pater Kentenich, en enkele van zijn naaste medewerkers zoals pater Josef Firscher, pater Albert Eise, Heinz Dresbach, Heinrich König en Karl Leisner.

Kentenich maakt dit heel bewust mee en beschouwde ook later Maria als zijn opvoedster.

Na de oorlog werd pater Kentenich voor de geestelijke verzorging van de inmiddels grotere groep aanhangers vrijgesteld.

Op 20 mei 1945 keerde Kentenich naar Schönstatt terug.

Op instigatie van het Heilig Officie werd pater Kentenich van 1951 tot 1965 gescheiden van zijn werk en gedwongen om Schönstatt te verlaten.