Kernreactie

Die radiologische wapens maken wel gebruik van dodelijke straling, maar niet van een explosieve kernreactie, zoals een 'echt' kernwapen.

Je vergelijkt een epidemie met een kernreactie.

Bij een kernreactie neemt de massa af en er komt energie vrij (in de vorm van straling en warmte), maar die energie zat al in de kern.

Neutronen zijn anders eigenlijk alleen bij een kernreactie beschikbaar.

Tijdens de kernreactie in een centrale verandert een klein deel van de uranium in plutonium.

Dat leidt tot een razendsnelle kernreactie, die uitmondt in een explosie.

Vervolgens probeert hij de kernreactie weer op gang te brengen en het vermogen stijgt tot een schamele 200 megawatt, een derde van de 600 megawatt die nodig is om de geplande proef uit te voeren.

Bij een inherent veilige reactor is het de vraag of je een kerncentrale kunt ontwerpen waarbij de kernreactie niet uit de hand kan lopen, zoals in Tsjernobyl.

Er moeten wel voldoende neutronen overblijven om de kernreactie op gang te houden.

Het ideaal is een reactor die in een ‘broedproces’ meer brandstof aanmaakt dan erin gestopt wordt, waar geen plutonium uitkomt en waarbij de kernreactie vanzelf doodloopt als de temperatuur te hoog wordt.

De hoeveelheid energie die met een kernreactie gemoeid is is een stuk groter.

Als voorbeeld hiervan kunnen we noemen, dat we hier een kernreactie bestuderen, waarbij de behaalde energieresolutie een factor vier beter is dan onze concurrenten kunnen halen.

De werkzame doorsnede is in de kernfysica en deeltjesfysica een maat voor de waarschijnlijkheid dat een bepaalde wisselwerking tussen deeltjes plaatsvindt (bijvoorbeeld verstrooiing of een kernreactie ).

Deze protoster trekt steeds verder samen, tot na 10 tot 50 miljoen jaar de druk en temperatuur binnenin hoog genoeg zijn om kernreactie van waterstof naar helium op gang te brengen.

Frisch had samen met Peierls een bescheiden inschatting gemaakt dat in plaats van tonnen uranium-238 een kilo verrijkt uranium-235 genoeg was om een nucleaire kernreactie tot stand te brengen.

Bij deze kernreactie ontstaat in eerste instantie neptunium-238, dat vervalt tot plutonium-238.

Een kerncentrale heeft uranium met ongeveer 4% van de isotoop uranium-235 nodig om de kernreactie in stand te houden.

Samen trokken ze de conclusie dat uranium als element in staat was om een kernreactie in stand te houden.