Kernsplitsing

Dergelijke door kernsplitsing aangedreven raketmotoren zijn een stuk efficiënter dan chemische raketten.

Halverwege de vorige eeuw werden er zelfs met succes een aantal door kernsplitsing aangedreven raketmotoren gebouwd en getest.

Dat is leuk, maar onze VVER is een Thermale reactor en die heeft neutronen nodig op thermale snelheid (2,19 km/s) om de kernsplitsing te kunnen voortzetten.

Wordt een leuk wedstrijdje tussen kernfusie (waterstof) of kernsplitsing (thorium), wat over een paar decennia eerder commercieel te exploiteren is.

De enige optie momenteel is dus kernsplitsing.

Als zij slim zijn dan draaien ze op kernfusie of kernsplitsing.

Ook de reactor 1 en 2 worden nog steeds provisorisch gekoeld met zout water dat vermengd is met borium om neutronen uit de kernsplitsing af te vangen en de kernreacties daardoor af te remmen.

Deze Hahn had in 1938 de eerste kernsplitsing op zijn naam gebracht.

Tot Tsjernobyl was er nog nooit een dode gevallen door de winning van elektriciteit via kernsplitsing.

Bovendien is kernsplitsing een gevaarlijk proces dat met veel veiligheids-maatregelen moet worden omringd.

Er vindt dus geen kernsplitsing plaats.

De atoomgeleerde professor Dr. Robert Oppenheimer was in de Verenigde Staten bezig met onderzoek naar kernsplitsing.