Keynesianen

Zeg maar de natte droom van de Keynesianen met hun gebroken ruiten theorie.

In werkelijkheid werd in de jaren zeventig binnen de overheid een felle strijd gevoerd tussen keynesianen en neoliberalen.

De keynesianen zweren erbij: als de regering meer geld steekt in onderwijs verdient de investering zich vanzelf terug.

Dat stond te veel in het teken van achterhaalde discussies, zoals die tussen keynesianen en monetaristen.

Elke regering zou volgens deze Keynesianen dus alles moeten doen om de vraag aan te wakkeren.

Weliswaar zijn overal neo-keynesianen opgedoken en zijn in allerlei landen haastige neo-keynesiaanse plannen doorgevoerd.

Ineens waren we allemaal keynesianen en was The Return of the Master, de handzame samenvatting van het verzamelde werk van Keynes door zijn biograaf, voor even aanvoerder van de internationale bestsellerlijst.

Volgens Hemerijck is het gelijk zonder meer bij de keynesianen komen te liggen, maar is de victorie niet compleet.

De aanbodeconomen zijn daarom meer verwant met de keynesianen, omdat die ook de nadruk leggen op economische groei en budgettair beleid met als doel de werkloosheid te bestrijden.

In dergelijke gevallen vinden Keynesianen het zinvol om de overheid in te laten grijpen in de markt om een marktevenwicht tot stand te brengen.