Khampa in een zin

Die werd neergeslagen door regeringstroepen, maar versterkte bij veel Khampa's het verlangen naar een onafhankelijke staat Kham, onafhankelijk van zowel China als Lhasa.

Het beperken van de gevraagde speciale gebiedsstatus tot Centraal-Tibet (het gebied dat tot 1950 bestuurd werd door een Tibetaanse regering) was onaanvaardbaar geweest voor de Khampa's en hun in ballingschap geboren nazaten.

Ook de Khampa's boden geen tegenstand.

Zijn activiteiten droegen bij tot het wantrouwen van de Khampa's van de regering in Lhasa.

Als gevolg van de gevechten staken in toenemende mate groepen Khampa's de rivier de Drichu over en arriveren dan in Centraal-Tibet.

De Khampa's in het oostelijk deel van Kham hadden uiteraard geen enkele sympathie voor het gezag van de Republiek China en daarna de Chinese warlords.

Een gering aantal werd aanhanger van een nog tot diep in de ballingschap bestaande beweging voor een eigen onafhankelijke Khampa staat.

Een jonge Khampa met de naam Loden vertelde dat iedereen zijn eigen wapens mee moest nemen en dat er in zijn eenheid van tachtig strijders slechts twintig waren met een wapen.

Het Chinese leger werd te sterk geacht in een rechtstreekse confrontatie met de Khampa-strijders en het werd de dalai lama duidelijk dat hij niet in de dzong van Lhuntse kon blijven.

Het enige agendapunt was "De manier om de opstand van de Khampa's teniet te doen en de Centrale Regering (bedoeld werd de Chinese regering in Beijing) tevreden te stellen".

Het straatbeeld in Lhasa en omgeving wordt in belangrijke mate bepaald door gewapende Khampa-strijders.

In de ballingschap Vanaf 1957 had de CIA de Khampa-strijders logistieke steun en wapenzendingen gegeven.

Terwijl de Khampa's in de illusie gelaten werden te vechten voor een vrijheidsideaal, waren zij in wezen pionnen in een veel groter spel.

De Khampa's hadden als Tibetaans boeddhist uiteraard de gebruikelijke devotie voor de dalai lama, maar voor de regering en het regime in Lhasa voelde men geen enkele sympathie.

Door het geweld werden steeds grotere aantallen Khampa's gedwongen hun toevlucht te zoeken in Centraal-Tibet.

Hoewel dit bericht nog in Yarlung moest aankomen, had Phala wel al een kleine groep aan Khampa's opgeroepen om aan de overkant van de rivier Kyichu te wachten.

Om het verzet van de Khampa's te breken, werden er steeds meer Chinese troepen ingezet in Amdo en Kham.

Tibetaanse functionarissen waren bang dat hem dit zou worden belet, en dat Peking hem zou gebruiken om de strijd met de Khampa's te beslechten.