Klavecimbels

Men bouwde er blijkbaar al klavecimbels in de 15e eeuw, maar naar het woord van Beryl Kenyon de Pascual zijn de Spaanse klavecimbels een mysterie gebleven.

Hoofdrolspelers zijn de beroemde Antwerpse klavecimbels en virginalen uit de zestiende en zeventiende eeuw.

Antwerpse klavecimbels waren vroeger trouwens een populair exportproduct naar heel West-Europa en zelfs Zuid-Amerika.

Al vanaf de jaren '40 werden klavecimbels in popopnamen gebruikt.

Arnold Dolmetsch, van zijn kant, was in 1904 met zijn derde vrouw naar de Verenigde Staten vertrokken en was er ingehuurd door de pianobouwers Chickering & Sons in Boston, met de opdracht klavecimbels te bouwen.

Bachs neef, Johann Nikolaus Bach, was de uitvinder van luit-klavecimbels; hij leverde in 1715 een Lautenwerk aan Ernst August, de hertog van Saksen-Weimar en Bach zal hoogstwaarschijnlijk hebben bemiddeld bij de aankoop.

De belangrijkste productie van klavecimbels situeerde zich in Italië.

De twee vioolpartijen worden, met aanpassingen voor het instrument, door de rechterhand van de twee klavecimbels gespeeld.

Deze hoort bij de laatste generatie klavecimbels.

Drie grote klavecimbels uit de pre-Ruckersperiode zijn bewaard gebleven.

Een andere factor van belang was dat door een aantal firma's zelfbouwpakketten voor eenvoudige klavecimbels op de markt werden gebracht tegen sterk concurrerende prijzen.

Het document van Arnault toont aan dat klavecimbels en klavichords eenzelfde structuur hadden, welk ook het mechanisme was.

Hij specialiseerde zich in onderhoud van piano's en klavecimbels.

In Engeland begon Hugh Gough in 1946 zeer eenzaam met een eigen productie van allerhande instrumenten: klavecimbels, klavichords, virginalen, spinetten, pianofortes.

In het jaar 1784 maakte Broadwood meer piano's dan klavecimbels.

In Parijs interesseerden zich twee technici aan het restaureren van oude klavecimbels.

Kurt Wittmayer, die zich in 1946 meermaals bij Neupert liet zien omdat hij er blijkbaar over nadacht zelf klavecimbels te gaan bouwen, en bij deze firma wat onderdelen aanschafte als model, begon met een eigen atelier in 1949.

Van de grote klavecimbels zijn er maar twee of drie overgebleven.

Van die productie zijn er acht bewaard, waaronder vijf klavecimbels of gelijkaardige instrumenten, die getuigenis afleggen van zijn technisch meesterschap.

Van stamvader Johann Daniel Dulcken zijn tien grote klavecimbels bewaard, vijf met één en vijf met twee klavieren, te dateren tussen 1740 en 1755.