Klemperer

De meeste informatie over Eva Klemperer is in het dagboek van Victor Klemperer, Tot het bittere einde, te vinden.

Voorjaar 1911 raakte Klemperer zo gedeprimeerd dat hij zijn oudere neef Georg Klemperer, een vooraanstaand arts te Berlijn en medisch directeur van het Moabit-ziekenhuis aldaar, om raad ging vragen.

Hij was een neef van de dirigent en componist Otto Klemperer en was het achtste kind van dr. Wilhelm Klemperer die eerst in Landsberg en later in Berlijn rabbijn van een liberaal-joodse gemeente was.

Nowojski's band met Victor Klemperer Toen Nowojski als student Klemperer leerde kennen als hoogleraar, was hij al een cultfiguur.

Maar lang niet iedereen, Victor Klemperer bijvoorbeeld tekende in zijn dagboek op dat Lissauer de verontwaardiging en passie uitdrukte die ‘(…) we allen als echt ervoeren en in gelijke mate voelden’.

Daardoor vond Nowosjki dat hij, net zoals Klemperer indertijd, een dubbelbestaan leidde.

Dit kwam doordat Klemperer een van de weinige overleveraars was van de Duits-joodse intellectuele cultuur die anders zou vergeten zijn.

Hij stelt dat Klemperer precies wist wat hij moest noteren in zijn dagboeken omdat hij een historicus was.

In 1907 gingen Van Lier en Klemperer tot driemaal toe naar Wenen voor een serie zeer succesvolle optredens.

Klemperer was wars van sentimentele opvattingen, maar probeerde objectief en met distantie te laten musiceren.

De journalist Victor Klemperer maakte bovengenoemd chaos van zeer nabij mee, omdat hij als verslaggever voor de Leipziger Neueste Nachrichten in die tijd in München verbleef, als ‘A.

Binnen vijf weken zat Klemperer weer achter de piano die Oskar voor dat doel in een kamer boven in de villa had laten neerzetten.

Bovendien zat Flothuis in de naoorlogse jaren in het anti-Mengelberg-kamp, en begreep niet dat Klemperer, die zelf als jood uit nazi-Duitsland had moeten vluchten, zich ervoor had geleend in 1951 Mengelbergs herdenkingsconcert te dirigeren.

In haar herinnering bleef Klemperer haar grote liefde en op haar sterfbed, bijna veertig jaar later, noemde ze hem «de rode draad in haar leven».

In zijn boek 'lti - Lingua Tertii Imperii: Notizbuch eines Philologen' uit 1947 analyseert de Joodse schrijver Victor Klemperer het taalgebruik van het Derde Rijk.

Maar ook Klemperer heeft geen weet van de perverse geest die systematisch van hogerhand sadistische maatregelen voor de joden zat te bedenken.

Mijn manier van werken was, zoals later bij De lange reis van Otto Klemperer door zijn tijd, het tegendeel van die van Johan van der Keuken.

Viktor Klemperer noemde de taal de uitdrukking van een tijdperk.

Eerst weigerde Klemperer, maar Oskar stond erop dat hij toch meeging.

Gelach in de zaal, maar geen Lohengrin meer en zowel Klemperer als Schumann werd ontslagen.