Klinker in een zin

Een middenklinker (niet te verwarren met een centrale klinker ) is een klinker waarvan de articulatie zich ergens tussen die van een volledig open ( ) en die van een volledig gesloten ( of ) klinker bevindt.

Als een klinker klinkertekens voor en achter de beginmedeklinker heeft en de lettergreep begint met een medeklinkergroep (cluster), dan wordt de klinker om de hele medeklinkergroep gesplitst.

Bij mannelijke woorden die beginnen met een klinker, h, z, s + medeklinker, x, ps, pn, y, i + klinker, is het lidwoord in het meervoud gli.

De aanduiding van een klinker begint met สระ (sàrà) gevolgd door de klank die de klinker maakt, dit in tegenstelling tot de medeklinkers die een unieke naam hebben.

In het verleden werd Oosterwijk volgens de oude spelling met Oi gespeld (Oisterwijk) daar een i achter een klinker een lange klinker aangaf.

Ook de voor in de mond gelegen lage klinker æ (in bijvoorbeeld het Engelse hat) is zeldzamer dan bijvoorbeeld a, waarschijnlijk omdat de eerste klinker moeilijker te articuleren is.

Ook schrijft men in het oude Grieks de jota na een lange klinker (èta en omega, en de alfa als deze lang is) doorgaans niet achter die klinker, maar er onder.

Wanneer er geen klinker is die aan die eis voldoet (zoals in via "weg"), valt de klemtoon op de eerste klinker.

Wanneer het voorafgaande element op een klinker, n of w eindigt en als het volgende woord met een klinker begint, worden beide woorden verbonden door een koppelteken.

Nieuwe verlichting aan jeugdcentrum De Klinker en Stadsfeestzaal In 2012 liet de stad ter hoogte van jeugdcentrum De Klinker nieuwe parkeerplaatsen aanleggen en werd er dit jaar een gloednieuw multisportterrein aangelegd.

Vele achtervoegsels aan een woord passen hun klinker aan de voorafgaande klinker.

Eindigt het woord op een harde klinker wordt deze een zachte klinker: De woorden o, bu en şu krijgen ipv. de tussenvoegsel y een n als tussenvoegsel.

Thompson (1965) zegt dat de klinker (â gespeld) en (ă gespeld) korter zijn dan alle andere klinkers, wat wordt aangeduid met het teken van lengte bij de andere klinker.

Wanneer in een lettergreep de beklemtoonde klinker van oudsher gevolgd werd door een r + een van de medeklinkers d, t, s, z, l of n, heeft de r hier met de klinker van plaats gewisseld.

Als de klinker in de beklemtoonde lettergreep van een woord ongerond is, dan heeft de naamvalsuitgang ook een ongeronde klinker.

Bij raamat ("boek") is die klinker -u, bij ilus ("mooi") is die klinker -a.

De klemtoon ligt op de klinker voor de laatste medeklinker, of als dat niet mogelijk was op de eerste klinker.

Een hiragana geeft een mora weer en is een medeklinker gevolgd door een klinker (bijvoorbeeld 'na'), een klinker apart ('e') of het karakter ん dat in het Nederlands klinkt als 'n' of 'm'.

Een Ingveoons klankverschijnsel is dat bij een Germaans woorddeel dat bestaat uit een klinker, een neusklank en een wrijfklank, de neusklank verloren gaat en de klinker wordt verlengd.

Een midden of achter in de mond gelegen klinker zoals /a/ wordt eerst een meer voor in de mond gelegen klinker, zoals /æ/ of /ɛ/.