Klinkertekens

Als een klinker daarentegen samen met een medeklinker voorkomt, worden de gecombineerde klinkertekens aan de rechterkant gebruikt, die samen met het medeklinkerteken een vaste eenheid vormen.

Als een klinker klinkertekens voor en achter de beginmedeklinker heeft en de lettergreep begint met een medeklinkergroep (cluster), dan wordt de klinker om de hele medeklinkergroep gesplitst.

De gecombineerde klinkertekens worden hier getoond met als voorbeeld de medeklinker "k".

De onafhankelijke klinkertekens aan de linkerkant worden alleen gebruikt voor klinkers zonder bijbehorende medeklinkers, bijvoorbeeld aan het begin van een woord of na een andere klinker.

In de weergave van de Arabische woorden is bewust gekozen om de klinkertekens e.d. (diakritische tekens) zo veel mogelijk weg te laten.

In latere tijd werden er klinkertekens toegevoegd als hulp bij de uitspraak.

Ongeveer drie eeuwen later zijn er ook klinkertekens aan de Korantekst toegevoegd, al werd er al wel eerder geëxperimenteerd met vormen van klinkernotatie.

Zouden alle klinkertekens e.d. wel gecodeerd worden dan wordt de tekst soms slecht leesbaar.

Er werd een systeem ontwikkeld van klinkertekens en voordrachttekens, bestaande uit puntjes en streepjes, die onder en boven de eigenlijke letters (medeklinkers dus) geschreven werden.

Het Arabische defectieve schriftsysteem biedt alleen al zuiver statistisch gezien grote mogelijkheden om door herplaatsing van diakritische punten en klinkertekens woorden te veranderen in willekeurige andere woorden.

Overigens bestaat de naam in het Thaise schrift uit 95 letters (klinkertekens worden doorgaans niet als letters beschouwd).

De klinkertekens worden boven, onder, links of rechts van de corresponderende medeklinker gepositioneerd, of in een combinatie van deze posities.

Die mengtaal werd later niet meer begrepen en bij het codificeren en met name de toevoeging van de diakritische punten en klinkertekens werd van de tekst correct Arabisch gemaakt.