Komgronden

De laaggelegen komgronden konden pas na afdamming van de Kromme Rijn worden ontgonnen, deze zijn langwerpig.

Geschikte komgronden worden vaak afgegraven om klei te winnen voor de fabrikage van baksteen of dakpannen.

Klei klinkt in door ontwatering (en uitdroging) waardoor de komgronden lager liggen dan de oeverwallen.

Voorheen waren de Bommelerwaardse komgronden namelijk lastig begaanbaar vanwege de zware klei; het meeste verkeer in de Bommelerwaard was dan ook op de dijken te vinden.

Hun graslanden liggen in de nattere komgronden.

De Polders hebben een microreliëf met langgerekte kreekruggen (3 à 4 meter) en komgronden ( depressies van 1 à 2 meter diep).

De vroeger natte, slecht toegankelijke en niet bewoonde komgronden kenden in het verleden eendenkooien en hooiland.

Een dergelijk getijdengebied bestaat, vergelijkbaar met de stroomruggen en komgronden van het rivierengebied, uit kreekruggen en poelgebieden.

Het Reuverien is genoemd naar de Klei van Reuver, die in de komgronden langs de oer- Rijn afgezet werd.

Zo ontstond een omkering van het reliëf: hogere kreekruggen naast de lager gelegen komgronden.

De laaggelegen komgronden achter stroomruggen van onbedijkte rivieren werden vroeger regelmatig overstroomd.

Ze bestaat uit zanden (bij vroegere stroomruggen ) en kleien (bij vroegere komgronden of meren ).