Kopiisten

De monniken werden de kopiisten van de antieke manuscripten.

In 2004 opperde qumranoloog Emanuel Tov, op niet-paleografische gronden, dat er twee kopiisten waren geweest die elk ongeveer het halve boek hadden overgeschreven.

Om die vraag te beantwoorden, is het belangrijk om het werk van de verschillende kopiisten te identificeren.

Ze documenteren de antieke literatuur zonder dat de teksten zijn overgeleverd via een eindeloze reeks kopiisten, die wel eens fouten maakten of geen zin hadden.

Alle manuscripten gingen naar kloosters en de kopiisten gingen aan het werk.

Dank zij het feit dat er van de Karel ende Elegast verscheidene bronnen zijn bewaard, is het door vergelijking der teksten mogelijk kopiisten op fouten te betrappen.

De drie andere kopiisten hebben waarschijnlijk een andere legger dan het Utrechts psalter gebruikt om hun tekst te schrijven.

De snelheid waarmee kopiisten ernaar streefden om manuscripten met volledige versies van The Canterbury Tales te schrijven, doet echter vermoeden dat Chaucer in zijn tijd al een bekend en gerespecteerd dichter was.

Er bestaat geen consensus over het aantal kopiisten dat aan het Maerlanthandschrift zou hebben gewerkt.

Hector van Moerdrecht, een van de latere kopiisten, voegde pagina’s toe aan de brief aan de Galaten en vermeldde dit in de inhoudsopgave op fol.

Niet alleen de taalvormen van de dichter, ook zijn dichterlijke vorm heeft van de kopiisten te lijden gehad: de twee voornaamste, van het Hulthemse en het Haagse handschrift, geven slag op slag blijk slecht naar het versritme te hebben geluisterd.

Van de twaalfde en de dertiende eeuw kan men betalingen aan kopiisten die gewerkt hebben in het scriptorium van de abdij terugvinden in de rekeningen en de activiteit wordt op beperkte schaal voortgezet tot het einde van de veertiende eeuw.

Wat die daarmee heeft bedoeld, wisten mensen in de Oudheid al niet meer en de toenmalige kopiisten hechtten er weinig betekenis aan.

Middeleeuwse kopiisten hebben bovendien niet alles overgeschreven.

Middeleeuwse kopiisten noemden de rafelranden dan ook 'ongeschikt' voor een normaal boek.

Afbeeldingen van middeleeuwse ambachtslieden (schrijvers, kopiisten, illustratoren en illuminatoren) die een enkele keer een bakje in de hand houden dat erg op “onze “ bakjes lijkt, roepen inderdaad de gedachte aan een functie als inktpotje op.

Kopiisten zorgden dat de spelling van de tekst werd aangepast aan het dialect van hun eigen streek.

Ze zijn geen kopiisten.

De naam stamt uit de tijd, toen de Italiaanse kopiisten onder invloed van het humanisme dat schrift uit de Karolingische en romaanse handschriften weer gingen invoeren (lombardische hoofdletters dus).

De tekst is in het Oud-Hettitisch, met enkele schrijffouten van de later kopiisten, en schrijft een eed voor die moet worden afgenomen door militaire bevelhebbers.