Kounellis in een zin

Deze dagen zat ik opnieuw met Kounellis te praten, nu weer eens over Caravaggio, wiens stijl hij ombroso noemde - een vormgeving met schaduwen dus en in de opbouw ook van schaduw uitgaande.

In het voorjaar van 1991 was ik met Jannis Kounellis in Moskou waar ik de curator was van zijn tentoonstelling in de Nieuwe Tretyakov Galerie.

Dat langzame gesprek dat ik voor een film over Mondriaan (van Hank Onrust) met Jannis Kounellis gevoerd heb is vermoedelijk vaker ter sprake gekomen.

De karige werken van Jannis Kounellis zijn in wezen het tegendeel.

De Nederlandse Opera en regisseur Pierre Audi beten er in 1991 hun tanden op stuk, al was het toneelbeeld met vuurspuitende stalen staketsels van Jannis Kounellis onvergetelijk.

Steeds nadrukkelijker, de laatste jaren, werden zware, zwarte vlekken een in het repertoire van Jannis Kounellis.

Van Jannis Kounellis om precies te zijn, die in 1969 voor spektakel zorgde door levende paarden in een Romeinse galerie te stallen - en hij trekt hieruit de conclusie dat Cattelan zich bewust is van de kunstgeschiedenis.

Ze ontstonden toen Kounellis naar slierten opstijgende rook keek en zijn vingers op hetzelfde ritme door de natte inkt liet gaan als dat de rook verdween in de lucht.

Begin jaren tachtig kreeg Kounellis een reizende tentoonstelling die opende in het Van Abbe onder Rudi Fuchs.

Daarbij was Kounellis ook nog Griek van geboorte.

De oorsprong van de zachte, wazige vormen in Jannis Kounellis’ kunst ligt bij de schaduwen in de schilderijen van Caravaggio, die hij als zijn meester beschouwde.

Gewicht, zei Kounellis, bepaalde het ritme in zijn kunst, verdeelde een ruimte zoals een schilderij dat niet kon.

Kounellis “Dat beeld van hem wilde de Tweede Kamer niet.