Kraagstenen

De kraagstenen waarop de brug rustte en een zware houten balk van de brugconstructie zijn in goede staat teruggevonden.

De toren is aan west- en zuidzijde geleed met lisenen op de hoeken, onderdeel uitmakend van een boogfries en ter hoogte van de vensterdorpels afgesloten met kraagstenen.

In de veertiende eeuw volgde de toevoeging van een uurwerk (houten structuur met kraagstenen) aan de top van de toren.

Mezekouwen tussen de kraagstenen van een torentrans.

Tijdens de eerste restauratie in de negentiende eeuw werd het merendeel ervan vervangen; op de zolder van het stadhuis berusten evenwel de oorspronkelijke kraagstenen.

Mulder verkocht tot nu toe 31 beelden en 35 zogenoemde kraagstenen uit haar kerk.

De gewelfribben van koor en schip rusten op kraagstenen die de vorm hebben van maskerkopjes.

De zadeldaktoren dateert uit de vroege 13de eeuw en hij is beneden verrijkt met een keperfries op kraagstenen die deels voorstellingen van maskers hebben en van tufsteen zijn.

Het schip is overwelfd met kruisribgewelven die rusten op gebeeldhouwde kraagstenen en op de zware ronde zuilen.

Op de kraagstenen zijn profeten uitgebeeld.

In het oostelijke deel van de noordbeuk bevindt zich de sacristie, waar de oude overwelving op gebeeldhouwde kraagstenen bewaard bleef.

Het vroeg-16e-eeuwse koor is hoger dan het schip en heeft fijn bewerkte kraagstenen waarvan er nog twee origineel zijn.

In de gevel steken nog enige kraagstenen uit die de nokbalken droegen.

In de sluiting van het koor werden op twintig meter hoogte vier middeleeuwse, fijn bewerkte kraagstenen gevonden, waarop nog enkele verfsporen aanwezig zijn ( Zie hierboven ).

Van binnen heeft de toren een kruisribgewelf met twee kraagstenen versierd met maskerkoppen.

Bijzonder zijn de bij de herbouw in 1542 aangebrachte kraagstenen waarop diverse bouwwerkzaamheden zichtbaar zijn.

Interieur In de koorboog bevinden zich onder de donkerkleurige kraagstenen de hoofden van een man en vrouw, vermoedelijk de stichters van het kerkgebouw.

Twee paar kraagstenen in de zijmuren ten westen van de ingang dateren vermoedelijk uit de late middeleeuwen en dienden om een galerij te ondersteunen.