Krokodilachtigen

Krokodilachtigen zijn weliswaar een zeer oude, onveranderlijke groep, de classificatie van de krokodilachtigen is echter sterk aan verandering onderhevig door een constante aanvoer van nieuwe inzichten.

De kikker doet het hier zo goed, ondanks de koude, omdat hij amper predatiedruk ondervindt – in Amerika wordt-ie gegeten door slangen en krokodilachtigen, hier waagt enkel een reiger zich er sporadisch aan.

Aan de andere kant was Lazarussuchus slechter aangepast aan het water dan krokodilachtigen, laat staan dolfijnen, dus kan Lazarussuchus van beide mogelijkheden of een andere mogelijkheid gebruikgemaakt hebben.

Behalve de moderne krokodilachtigen zijn er ook nog verschillende uitgestorven types.

Beide exemplaren werden bij elkaar aangetroffen op een oppervlakte van anderhalve meter doorsnee in een laag die dertig centimeter diep was, vermengd met botten van krokodilachtigen en schildpadden.

Bij de krokodilachtigen is deze vorm van spierstofwisseling de gebruikelijke manier om aan energie te komen bij inspanning zoals het verschalken van grote prooien.

Bij de schildpadden wordt het kweken in farms overigens op een beperkte schaal toegepast in vergelijking met krokodilachtigen.

Bij krokodilachtigen scharnieren sprongbeen en hielbeen echter ten opzichte van elkaar, wat een grotere rotatie om de lengteas toestaat.

De beenschubben van de nek lopen continu door in die van de rug, anders dan bij huidige krokodilachtigen.

De eieren werden dan waarschijnlijk in een nest begraven zoals bij moderne krokodilachtigen.

De gaviaal is een van de grootste moderne krokodilachtigen en bereikt een gemiddelde lichaamslengte van 6,4 meter.

De juvenielen maken knorrende geluiden bij het uitkomen wat het vrouwtje ertoe beweegt De jongen worden niet door de moeder in de bek genomen en naar het water gebracht zoals bij veel andere krokodilachtigen voorkomt.

De maximale leeftijd van krokodilachtigen is niet precies bekend, enkele exemplaren zouden meer dan 100 jaar oud zijn geworden.

De mississippialligator is een van de meest bestudeerde krokodilachtigen en er is veel bekend over de biologie en levenswijze.

De moderne krokodilachtigen worden aangeduid met verschillende namen: krokodil, alligator, gaviaal en kaaiman.

De poten waren langer en sterker dan bij moderne krokodilachtigen en Angistorhinus en andere phytosauriërs voelden zich waarschijnlijk ook beter thuis op het land.

De ruitkrokodil is net als alle andere krokodilachtigen eierleggend.

De volledige scheiding van het hart in vier kamers bij krokodilachtigen lijkt in tegenspraak met de weinig actieve levenswijze van deze dieren.

Dit zijn harde, dikke schubben die alle hedendaagse krokodilachtigen hebben.

Dyrosaurus had een sterke schedel met sterke kaken en anders dan de meeste gaviaalachtige krokodilachtigen kon Dyrosaurus waarschijnlijk wel prooidieren van de waterkant het water in sleuren om ze vervolgens te verdrinken en op te eten.