Kroniekschrijvers

De Arabische kroniekschrijvers at-Tigiani en Ibn Haldun, die over zijn jeugdjaren schreven, verschilden van mening over de verhuis van Antiochië naar Tunesië.

De benadering van deze kroniekschrijvers loopt echter uiteen.

De inwoners boden volgens verschillende kroniekschrijvers echter heftig verzet.

De plaats werd door kroniekschrijvers in 1071 genoemd als Oest-Sjeksna, wat "de monding van de Sjeksna" betekent.

De verwarring rond de nummering ontstond doordat, zoals later zou blijken, middeleeuwse kroniekschrijvers een aantal graven met de naam Raymond over het hoofd hadden gezien.

Deze laatste titel werd aan dit werk gegeven door latere kroniekschrijvers.

D'Outremeuse was een van de eerste burgerlijke kroniekschrijvers.

Hij zou gevraagd hebben om zijn paard te sparen, en volgens sommige kroniekschrijvers wilde hij zich ook overgeven, maar de Vlamingen kenden geen genade en sloegen hem dood.

Iemand van zijn status die aan twee kruistochten deelnam, kwam niet vaak voor en hij verwierf er veel roem mee bij latere kroniekschrijvers.

In de volgende eeuwen waren de kroniekschrijvers talrijk, en werden ze een officieel onderdeel van elke georganiseerde koninklijke of prinselijke administratie.

Kroniekschrijvers berichtten dat er gevallen waren geweest waarbij verdachten in het zicht van deze straf zelf vrijwillig de dood kozen.

Latere kroniekschrijvers schreven over hem tam divinae quam humanae legis egregie peritum, wat betekent: uitstekend beslagen in zowel goddelijke als menselijke wetten.

Theuderik werd een trouwe leerling van Remigius en, volgens de kroniekschrijvers, vergezelde Theuderik hem bij elke verplaatsing en bij elk evenement in Reims.

Vanaf de 17e eeuw werd er door meerdere kroniekschrijvers en geleerden over bautastenen geschreven.

Volgens de kroniekschrijvers begon een felle strijd al vroeg in de ochtend.

Volgens de kroniekschrijvers stormden Dolfin en zijn maten door de Hongaarse omcirkeling naar buiten, richting Venetië; volgens anderen sloop Dolfin ’s nachts stilletjes weg uit Treviso.

Zijn werk bleef lang in handschrift, maar werd niettemin geraadpleegd door latere kroniekschrijvers en historici.

De Moghul vorsten hebben dat uitgebreid gedocumenteerd en de moslim kroniekschrijvers hebben dat allemaal opgetekend.

Hij was een van de grote Latijns-Amerikaanse kroniekschrijvers van deze eeuw, met talloze boeken op zijn naam, bekend en geliefd in binnen- en buitenland.

Uit deze vertaling blijkt dus dat de kroniekschrijvers geslaagd zijn in hun intentie.