Kruisvaardersstaten

De bisschoppen van de kruisvaardersstaten duwden Berengarius naar voren als nieuwe patriarch van Jeruzalem doch hij weigerde.

De overgebleven kruisvaardersstaten zagen wel heil in Mongoolse plannen om het mamelukse Egypte te veroveren.

Na de dood van haar stiefmoeder verwierf ze een positie met grote invloed op de Kerk en de politiek van de kruisvaardersstaten.

Nu nog het probleem van de kruisvaardersstaten.

Boudewijn II, Jocelin I, en Pons van Tripoli verzamelden een strijdmacht van 1100 ridders, afkomstig uit alle kruisvaardersstaten, aangevuld met 2000 infanteristen.

Hij bleek een briljante organisator en wetgever en maakte van de orde een belangrijke kracht in de kruisvaardersstaten.

Hij was echter niet de sterke koning die de kruisvaarders nodig hadden om de kruisvaardersstaten politiek en militair structureel te versterken.

Riley-Smith (1991), p. 48. Het Koninkrijk Jeruzalem en de andere kruisvaardersstaten hing een soortgelijk lot boven het hoofd.

Amalrik moest zijn beleg plotseling afbreken en zich naar het noorden spoeden om de kruisvaardersstaten te verdedigen.

De sultan Qalawun van de mammelukken antwoordde met een aanval op Tripoli en Antiochië, waarna de voormalige kruisvaardersstaten opgingen in de moslimwereld.

In 1178 was er vrede tussen de kruisvaardersstaten en Saladin.

Johannes had eigenlijk plannen om alle Kruisvaardersstaten te veroveren, maar hij overleed onverwachts in 1143 Tijdens de Tweede Kruistocht lag het leengoed in handen van de Aquitaniërs die er met ijzeren hand regeerden.

Ondanks de verdeeldheid waren de kruisvaardersstaten weer bijna zo groot als op het toppunt van hun macht in 1150.

Tijdens de inter-kruisvaart periode vond er in 1125 de Slag bij Azaz plaats, waarbij de kruisvaardersstaten de Seltsjoeken versloegen.

Voorheen hadden omringende islamitische staten de kruisvaardersstaten schoorvoetend geaccepteerd, vrede met hen gesloten en zelfs handel met ze gedreven.