Krznaric in een zin

Dat is ook wat naar voren komt in een bijzonder lezenswaardig interview dat mijn collega Maarten Rabaey afnam met toekomstdenkers Kate Raworth (econoom) en filosoof Roman Krznaric (filosoof).

De hoge levens- en energiekosten sparen niemand, ook niet de Britse topacademici Kate Raworth en Roman Krznaric, die nochtans al boeken vol oplossingen schreven voor de metacrisis die we nu doormaken.

Roman Krznaric: ‘De burgerraden hebben nog een lange weg te gaan.

Roman Krznaric en Kate Raworth wonen samen met hun kinderen in Oxford.

Annemiek Leclaire bevroeg Roman Krznaric en Kate Raworth via hun dochter, aan hun keukentafel.

Dat gebrek aan intergenerationele verantwoordelijkheid is een westers fenomeen, zegt Krznaric.

En ten tweede van de capaciteit tot „kathedraaldenken”, zegt Krznaric, het vermogen om projecten te starten die pas na je eigen dood voltooid zijn.

In het derde deel van zijn boek richt Krznaric de schijnwerpers op de achtergronden van de kortzichtigheid in de politiek.

Krznaric heeft een zesstappenplan, waarmee wij leren denken als mensen die kathedralen bouwen, om zo de toekomstige generaties te kunnen redden.

Krznaric noemt er een hele reeks, naast Romeinse aquaducten en de Chinese Muur, het Londense rioolstelsel ook de Nederlandse polderstructuur met Middeleeuwse waterschappen die ons land tegen overstromingen moeten behoeden.

Krznaric reikt daarvoor een aantal ideeën aan, zoals burgerberaden en de erkenning van rechten van toekomstige generaties.

Krznaric wil ook dat we het niet meer over ‘introspectie’ hebben, maar over ‘uitrospectie’: we moeten minder naar binnen en meer naar buiten, naar ‘de ander’, kijken.

De ineenstorting van welvaartsstaten, supercyclonen, megadroogtes, extreemrechts extremisme, ongebreidelde virussen, energietekorten, cyberaanvallen: de mensheid beweegt zich volgens Roman Krznaric richting een tijdperk van permanente crisis.

In de laatste minuut Leidt een voorzet van Gudde wel tot de 2-3 als Krznaric de bal binnen kan lopen.