Kunsttaal

Kunsttaal versus natuurlijke taal Over het algemeen kan worden gesteld dat een natuurlijke taal door de eeuwen heen op natuurlijke wijze is gegroeid, terwijl een kunsttaal door één of enkele personen is bedacht.

Esperanto is een kunsttaal.

Ido is een kunsttaal.

Deze kunsttaal was in de jaren voor de Tweede Wereldoorlog populair.

Tijdens zijn studie in Leiden had Arie de Jong kennisgemaakt met de kunsttaal Volapük, en begon deze te leren.

Sarnami is een kunsttaal.

Ook een kunsttaal doet vaak dienst als lingua franca.

Bedoeld wordt in het algemeen een formele dan wel natuurlijke taal (of eventueel een kunsttaal ) die het onderwerp van een theoretische of praktische studie vormt.

Britse schrijvers als J.R.R. Tolkien (die zijn kunsttaal Quenya op het Fins baseerde) en C.S. Lewis lieten zich door de Kalevala inspireren.

Burroughs was mogelijk ook een van de eerste 20e-eeuwse schrijvers die een kunsttaal bedacht voor zijn verhalen; de Martianen spreken het door hem bedachte Barsoomian.

De meningen zijn verdeeld over de vraag of een kunsttaal nu als kunst mag worden beschouwd of uitsluitend als hobby moet worden gezien.

Het al dan niet aanwezig zijn van een literaire traditie is ook iets wat volgens voorschriften van de International Organization for Standardization een kunsttaal al dan niet tot auxlang maakt.

Het Romanova (roma " Rome " + nova "nieuw") is een kunsttaal van David Crandall, Robert Hubert en Michael Edwards, die in 1999 voor het eerst op het Internet werd gepubliceerd.

Het Sindarijns ( Engels : Sindarin) is een kunsttaal die door J.R.R. Tolkien ontwikkeld is.

Hij groeide op met de kunsttaal, zodat gezegd kan worden dat hij een van de weinige Esperanto-moedertaalsprekers is.

In 1997 vond een internationale bijeenkomst in Bakkum plaats voor de kunsttaal Ido met 19 deelnemers uit 7 landen.

Ten eerste was het voordien zeer moeilijk een kunsttaal onder een breder publiek bekend te maken.

Terminologie Mede doordat het fenomeen kunsttaal op een klein aantal uitzonderingen na pas vanaf de jaren negentig tot een breder publiek is doorgedrongen, is de naamgeving hieromtrent in het Nederlands nog allerminst uitgekristalliseerd.

Deze kunsttaal is zelfs oorspronkelijk ontworpen met het doel als lingua franca te dienen.

Wanneer de kunsttaal een fictieve achtergrond heeft, dan wordt de ideolinguïst ook wel linguaficticus genoemd.