Kurkeik

Voor het laatste feitje over kurken, gaan we nog een keer terug naar de kurkeik.

Er staat kurkeik (Quercus suber en Quercus ilex), een groenblijvende eik uit het Middellandse zeegebied, Japanse schijniep (Zelkova serrata) en lampionboom (Koelreuteria Paniculatao), allebei bomen van Aziatische origine.

Zijn intiemste gedachtes vertelt hij aan een goede vriend, een oude kurkeik, die hij op vakantie heeft ontdekt en die hem ‘met beide benen op de grond houdt’.

Dat kan anders, dacht boer Wim Meulenkamp toen hij groepjes varkens onder een Portugese kurkeik zag scharrelen.

De schors van de Portugese kurkeik wordt wereldwijd gebruikt voor wijnkurken.

In de zon of in de schaduw van een kurkeik genieten van een prachtig uitzicht.

Zo mag de eerste oogst pas geschieden als de kurkeik op borsthoogte een omtrek heeft van minimaal 60 centimeter, gemeten inclusief de bast.

Wordt gemaakt van de schors van de kurkeik, deze schors wordt gemalen en geperst tot de uiteindelijke kurktegel.

Bekend is de kurklaag bij de kurkeik, die de stam en takken beschermd, maar ook bij de bladval speelt deze laag een rol.

De kurkeik draagt een eikelvrucht van 1,5 tot 3 cm lang.

De Kurkeik heeft een mooie stam.

Kurk is afkomstig van de bast van de kurkeik.

Het pellen van de schors van een kurkeik moet zorgvuldig gebeuren, anders loopt men het risico dat de onderliggende weefsels beschadigd worden en de boom sterft.

De eikels, net als die van de kurkeik (Quercus suber), vormen een belangrijke voedselbron voor het vrije Iberische wilde zwijn (Sus ibericus) dat gekweekt wordt voor de productie van serrano ham.

De kurkeik uit het Middellands Zeegebied komt er voor.

Deze hybride, met verschillende variëteiten is winterhard als de moseik en groenblijvend als de kurkeik.