Kwaakblaas in een zin

Het is voor een kikker een complex geluid, en om dit te produceren heeft deze soort een meervoudige kwaakblaas; deze is in tegenstelling tot veel andere kikkers inwendig, en ziet er in opgeblazen toestand uit alsof de kwaakblaas uit drie delen bestaat.

De lucht in de kwaakblaas ontsnapt niet via de neusgaten of mond maar wordt teruggevoerd in de longen om zo lucht en energie te sparen.

De mannetjes kwaken met hun kwaakblaas als ze op zoek zijn naar een vrouwtje.

Het geluid wordt gemaakt door de kwaakblaas te vullen met lucht, waarna de lucht vele malen per seconde weer naar buiten wordt geperst.

Het mannetje heeft geen kwaakblaas en produceert het lokgeluid door lucht door de keel te persen.

Het mannetje van deze soort kan 3,5 kubieke centimeter aan longinhoud bezitten en door de lucht van de kwaakblaas naar de longen te persen wordt een geluid geproduceerd dat lijkt op oenk.

Opmerkelijk is dat het geluid niet tot stand komt door lucht naar de kwaakblaas te persen maar net andersom.

Met hun opvallende kwaakblaas die tijdens het roepen als een kauwgombel wordt opgeblazen, kunnen sommige soorten rietkikkers geluid produceren dat wel anderhalve kilometer ver draagt.

Die kwaakblaas dient als versterker, maar ook om visuele prikkels mee af te geven.

Ze hebben geen kwaakblaas.

Bekbroeders nemen de eitjes in de kwaakblaas en spugen de juvenielen pas uit als ze volledig zijn ontwikkeld, wat ten minste 6 weken duurt.

De geelbuikvuurpad heeft daarentegen geen kwaakblaas en een relatief kleine longinhoud tot 2,2 centimeter bij eenzelfde lichaamslengte.

De kwaakblaas kan bestaan uit een enkele keelblaas of twee wangblazen.

De meeste kikkers hebben een ronde kwaakblaas, deze soort echter heeft een sterk vergrote, worstvormige keelblaas.

Het is een nachtactieve soort, de mannetjes hebben een donker gekleurde kwaakblaas waaraan ze te onderscheiden zijn van de vrouwtjes.

In de paartijd, als de mannetjes met de kwaakblaas de vrouwtjes proberen te lokken, zitten ze meestal half in het water.

Mannetjes maken een tjirp-achtige geluid en gebruiken hun oranje, doorzichtige kwaakblaas die ongeveer net zo groot wordt als de kikker zelf.

Net zoals iedere soort kikker een uniek lokgeluid maakt met de kwaakblaas, hebben de mannetjes van salamanders een soortspecifieke balts om de vrouwtjes te prikkelen.

De mannetjes hebben een kwaakblaas die zover opgeblazen kan worden dat dat deze doorzichtig wordt, en hiermee produceren ze zeer hoge pieptoontjes.

De mannetjes maken ondanks de geringe lengte een enorm kabaal met de kwaakblaas, voornamelijk in de paartijd.