Laarmans in een zin

We willen een stabiele ploeg en gevestigde waarde worden in die competitie”, zegt Ilse Laarmans, die samen met Leen Glazemakers de sportieve lijnen uitzet.

Ali Khan – Dit is niet de echte naam van het personage (deze komt de lezer nooit te weten) maar de typische Arabische jongensnaam die Laarmans geeft aan de leider van de drie Afghanen.

Dat is zowat het hele fortuin van de schoonfamilie van Frans Laarmans.

De lezer kan Laarmans om te beginnen dus zien als een gidsende Jezusfiguur, die zijn volgelingen begeleidt bij hun missie.

Hier duikt voor het eerst en in het voorbijgaan de naam 'Laarmans' op, die in diverse andere werken van Elsschot voorkomt als zijn alter ego.

In die versie heet het hoofdpersonage nog niet Laarmans, is het café van Kortenaar nog niet aanwezig en ontbreekt ook het derde adres waar Maria Van Dam zou kunnen zijn: de Lange Ridderstraat.

Laarmans stelt daarop voor om te gaan informeren bij een nabijgelegen politiekantoor.

Met deze Hollandse zuivel, die Laarmans thuis opslaat in zijn kelder, gaat hij het maken, pocht hij tegen iedereen.

Bent u toevallig de heer Laarmans en werkt u bij het Wereldtijschrift?

Het centrale gegeven is een voorval waarbij een zesjarig jongetje, Sam, van school wordt gehaald door een … De vrouw die Laarmans het krantje verkoopt, wijst hem op drie 'rijstkakkers' buiten.

Niks geen mededogen met die uitgebuite vrouw, het gaat inmiddels om 'de strijd tegen het been', weet ook Laarmans.

Simpelweg gezegd: Frans Laarmans is de acteur, Willem Elsschot de regisseur en Alfons De Ridder de auteur.

De voorstelling Een ontgoocheling, gespeeld door Herman en zoon Vincent Verbeeck, vertelt de tragikomische verhalen van vader Louis en zoon Kareltje de Keizer, beiden verliezers evenals Frans Laarmans in Kaas.

Frans Laarmans is zijn secretaris.

Met die zin liet Willem Elsschot's romanfiguur Frans Laarmans zich verleiden tot een carrière in de kaashandel.

Ondanks alle mentale voorbereiding - nee, juist als gevolg daarvan - is Laarmans zo nerveus dat het hem onmogelijk lukt binnen de uitgestippelde lijntjes van zijn rol te blijven.

Het is Elsschots zwanenzang (1946), het verhaal waarin Laarmans, gedreven door een mengsel van mededogen en zucht naar avontuur, respectievelijk 'geilheid’, drie Afghaanse matrozen door nachtelijk Antwerpen loodst op zoek naar een vrouw.

Frans Laarmans ging niet recht naar huis, zoals hij ons wil doen geloven op het eind van Het dwaallicht, de roman van Willem Elsschot.

Ze wil echter geen geld van Boorman accepteren en pas na tussenkomst van een neef van Laarmans, die een verzoeningsbijeenkomst organiseert, pakt ze het geld van Boorman aan.

Zijn ‘idee’ is machtiger dan hijzelf, die zich verbeeld had te kunnen gaan rusten; aan het slot van dit boek is Laarmans, zijn aartsengel, gevlucht naar de oorden van Kaas en Tsjip, en staat de immoralist Boorman weer in zijn volle importantie voor ons.