Lamartine

Ten gevolge van een zin in dat werk was Lamartine trouwens gedwongen een duel uit te vechten met een Italiaans officier, kolonel Pepe, waarin Lamartine gewond raakte.

De breuk met de Kerk was echter niet compleet: Lamartine geloofde nog in God, maar dan wel in een ontoegankelijke God en de verlossende kracht van het lijden dat deze de mens oplegt.

In het gedicht klaagt Lamartine over de meedogenloze kracht van de tijd en vraagt hij tegelijkertijd aan de tijd om zijn passie voor eeuwig te bewaren.

Lamartine, A. de (1989) Kopstukken uit de Franse Revolutie (Portraits Révolutionares), vertaald door Nannie Nieland-Weits, tweetalige uitgave, p. 99. De afgevaardigden volgden elkaar op met redevoeringen.

Eronder valt een grafschrift te lezen van de bekende Franse dichter Alphonse de Lamartine (1790-1869).

In het Nationaal Boekencentrum, een enorme gecentraliseerde overheidsboekwinkel, weten ze al niet meer wie Victor Hugo ('Rhugo, wie bedoelt u?') Balzac, de Musset of Lamartine zijn.

Alphonse de Lamartine vermeldt in zijn Histoire de Girondins dat overal vlaggen uithingen en dat het gevaarlijk was minder revolutionair te zijn dan je buurman.

Lamartine was een regelmatige gast op kasteel Pierreclos, een imposant slot met een Romaans kerkje en in terrassen oplopende tuinen.

Lamartine combineert intimiteitslyriek met politieke en religieuze ideeën.

Door het bezoek aan het Heilig Graf en de dood van zijn dochter Julia in Beiroet gaf Lamartine de godsdienstige praktijk helemaal op.

Lamartine verbleef toen in Zwitserland.

Lamartine wist de sentimentaliteit van Rousseau en Chateaubriand slechts een paar stappen verder te brengen, en kan beter worden beschouwd als een van de belangrijkste overgangsfiguren van de achttiende eeuw naar de Romantiek.

Met Alphonse de Lamartine is de rivaliteit iets scherper: Hugo bleef zijn bewondering uiten voor de dichter, maar gunde hem geen literaire vooraanstaandheid bij diens succes.

De vernieuwing ligt in de combinatie die Lamartine maakt van de verschillende invloeden die hij heeft ondergaan.

Hun laatste maaltijd, door Lamartine poëtisch en fantasievol beschreven, werd in het cachot aangericht; uitgezochte spijzen, kostbare bloemen, zeldzame wijnen bedekten de eikenhouten gevangenistafels.

Literaire betekenis Lamartine verscheen op het Franse literaire toneel op een moment dat dit bijna volledig leeg was.

Op aanraden van Lamartine richtte Barbès de club de la Révolution op, eigenlijk met als voornaamste doel een tegenhanger te zijn van Blanqui's Société républicaine Centrale Centraal republikeins genootschap.